Dünyanın aylardır korktuğu şey yeniden alevlendi. Hürmüz Boğazı'nda ticari gemilere - aralarında bir Katar sıvılaştırılmış gaz tankeri ve bir Suudi süper tankeri - yönelik saldırıların ardından, Amerika Birleşik Devletleri bölgede uzun süredir görülmemiş bir güçle karşılık verdi. Yalnızca iki günde, ABD komutanlığı CENTCOM, önce 80'den, ardından bir 90 İran askeri hedefini daha vurduğunu açıkladı: hava savunma sistemleri, kıyı radarları, füze depoları, insansız hava araçları ve İran Devrim Muhafızları'nın 60'tan fazla hızlı botu.

İran suskun kalmadı. Devrim Muhafızları, Kuveyt ve Bahreyn'deki ABD askeri üslerini - aralarında Arifjan, Ali Al Salem ve Jufair - vurarak karşılık verdi. Tahran, saldırılar sürerse bölgedeki diğer ABD mevzilerini de vuracağını tehdit etti. Washington, misilleme olarak İran petrol ihracatına yaptırımları yeniden getirdi. Başka bir deyişle - hem silahlar hem ekonomi bir anda alev aldı.

Amerikan tarafının resmî anlatısı, tüm bunların dünya petrolünün önemli bir bölümünün geçtiği boğazdaki „seyrüsefer özgürlüğü" için olduğu yönünde. Belki. Ama bir süper güç başka bir devletin kıyısını bombalayıp, o da komşu üslere karşılık verdiğinde, „seyrüsefer özgürlüğü" çoktan doğrudan bir askeri çatışmaya dönüşmüş bir şey için fazla temiz bir etiket gibi geliyor. Kimsenin yüksek sesle sormadığı soru şu - bunun artık olay değil, savaş olarak adlandırıldığı sınır nerede?

Balkanlar'daki bizler için böyle haberler uzak bir gösteri değil. Hürmüz Boğazı'ndaki her gerilim doğrudan petrol fiyatını vuruyor ve bu da - depo dolduran herkesin bildiği gibi - çok hızlı biçimde bizim pompalarımıza ulaşıyor. Büyük oyuncular füzeleri ve üsleri ölçüyor; Üsküp'ten Belgrad'a sıradan insan sonunda faturayı benzin istasyonunda ödüyor. Uzak görünen bir savaşın fiyat listesi üzerinden gelme alışkanlığı vardır.