Она од што светот стравуваше со месеци повторно се разгоре. По напади врз комерцијални бродови во Хормускиот теснец – меѓу нив катарски танкер за течен гас и саудиски супертанкер – Соединетите Држави одговорија со сила каква што одамна не се виде во регионот. За само два дена, американската команда CENTCOM соопшти дека погодила прво над 80, а потоа уште 90 ирански воени цели: противвоздушни системи, крајбрежни радари, складишта за ракети, дронови и над 60 брзи бродови на Иранската револуционерна гарда.

Иран не остана нем. Револуционерната гарда возврати, гаѓајќи американски воени бази во Кувајт и Бахреин – меѓу нив Арифџан, Али Ал Салем и Џуфаир. Тегеран се закани дека ќе удри и по други американски позиции во регионот ако нападите продолжат. Вашингтон, како одмазда, повторно воведе санкции врз извозот на иранска нафта. Со други зборови – и оружје и економија тргнаа во оган одеднаш.

Официјалната приказна од американска страна гласи дека сето ова е заради „слобода на пловидбата” низ теснецот низ кој минува значаен дел од светската нафта. Можеби. Но кога една суперсила бомбардира крајбрежје на друга држава, а таа возвраќа по соседни бази, „слободата на пловидбата” звучи како премногу чиста етикета за нешто што одамна прерасна во директен воен судир. Прашањето што никој гласно не го поставува е – каде е границата по која ова веќе не се вика инцидент, туку војна?

За нас на Балканот, ваквите вести не се далечен спектакл. Секое затегнување во Хормускиот теснец удира право во цената на нафтата, а таа – секој што полни резервоар го знае – многу брзо стигнува и до нашите пумпи. Големите играчи ги мерат ракетите и базите; обичниот човек од Скопје до Белград на крајот ја плаќа сметката на бензинската станица. Војната што изгледа далечна има навика да пристигне преку ценовникот.