Lindja e Mesme sërish është në buzë. Komanda amerikane Sentkom konfirmoi se ka kryer goditje të reja ajrore mbi objektivat iraniane - sisteme radarësh dhe qendra komandimi për drejtimin e dronëve në Goruk dhe në ishullin Keshm, në Ngushticën e Hormuzit strategjikisht vendimtare. Pentagoni e përshkroi sulmin si „vetëmbrojtje" - një fjalë që në luftë zakonisht do të thotë se pala tjetër do ta quajë agresion.

Përgjigja nuk vonoi. Garda Revolucionare iraniane u përgjigj me raketa balistike mbi bazën ajrore Ali Al-Salem në Kuvajt, duke pretenduar se pikërisht prej andej u lëshuan goditjet amerikane. Garda paralajmëroi se çdo agresion i radhës do të marrë një përgjigje „krejtësisht tjetër" - një formulim që e dëgjojmë para çdo përshkallëzimi të radhës.

Këtu në histori hyn një zë i papritur i zemëruar - Kuvajti. Ministria e Punëve të Jashtme e dënoi sulmin iranian si „të përbuzshëm" dhe „përshkallëzim të rrezikshëm", duke pretenduar se ka „të drejtë të plotë të marrë gjithçka për mbrojtjen e territorit të vet". Mbi vend ulërinin sirenat ndërsa mbrojtja kundërajrore ndalonte raketa dhe dronë. Shteti i vogël i Gjirit papritur u gjend në vijën e zjarrit në një luftë që nuk është e tij.

Kjo është shkelja e tretë e madhe e armëpushimit që nga marrëveshja e prillit, ndërsa lufta më e gjerë që nisi më 28 shkurt ka marrë tashmë mijëra jetë, kryesisht në Iran dhe Liban. Çdo „armëpushim" i ri në këtë rajon zgjat pikërisht deri te goditja e radhës - e pastaj të gjithë befasohen sikur nuk pritej.

Për Ballkanin, që e di shumë mirë çfarë do të thotë kur të mëdhenjtë bëjnë luftëra në territor të huaj, rasti i Kuvajtit është mësues. Kur superfuqitë i zgjidhin hesapet e tyre, bazat, ngushtica dhe qielli mbi vendet e vogla bëhen fushëbeteje - dhe askush nuk i pyet a duan të marrin pjesë. Kush e paguan çmimin kur dy të fortë kryqëzojnë zjarrin mbi kokën tënde?