Vendi që për dekada ishte sinonim i një shoqërie të hapur miratoi pikërisht atë që dikur e dënonte te të tjerët. Parlamenti suedez miratoi ligje që ashpërsojnë rëndë masat ndaj emigrantëve - mes tyre edhe një dispozitë e diskutueshme që kritikët menjëherë e quajtën „ligji i denoncimit".

I pari, i quajtur ligj për „sjellje të mirë", u lejon autoriteteve t'u heqin lejet e qëndrimit në bazë të kritereve të paqarta. Shkeljet nuk janë përkufizuar saktë - mund të përfshijnë borxhe të papaguara, evazion fiskal, krim ose lidhje ekstremiste. Zbatohet jo vetëm për aplikantët e ardhshëm, por edhe prapaveprues, për ata që tashmë jetojnë në vend. „Ata që nuk sillen siç duhet nuk mund të llogarisin se do të mbeten", porositi ministri i migracionit Johan Forssell.

I dyti, „ligji i denoncimit", kaloi për një fije - me 174 vota kundër 172. Ai i detyron nëpunësit në administratën tatimore, agjencinë e punësimit dhe sigurimet shoqërore të denoncojnë persona për të cilët dyshohet se nuk kanë dokumente. Mësuesit, mjekët dhe punonjësit socialë janë të përjashtuar - të paktën deri tani. Nga Amnesty International paralajmërojnë se lejet do të refuzohen „në bazë të një sjelljeje që nuk është as e paligjshme as e dënueshme për shtetasit suedezë".

Një akademik nga Malmëja e përshkroi ligjin si „politikë brutale dhe joefikase që hap kutinë e Pandorës së spiunimit, karakteristike për shtetet autoritare". Fjalë të rënda për një vend që konsiderohej far i të drejtave të njeriut. Koha nuk është e rastësishme - zgjedhjet janë në shtator, dhe qeveria varet nga mbështetja e së djathtës ekstreme.

Për Ballkanin kjo është dyfish interesante. Nga njëra anë, janë pikërisht njerëzit tanë që prej dekadash shkojnë në perëndim duke kërkuar pikërisht atë shoqëri që Suedia tani po e çmonton. Nga ana tjetër, kur një nga demokracitë më të pasura e normalizon denoncimin e fqinjit, kjo e zhvendos pragun për të gjithë - sepse modelet nga veriu herët a vonë vijnë edhe te ne. Kur denoncimi bëhet ligj atje, sa kohë duhet të bëhet ide edhe këtu?