Пет ирански танкери погодени, еден потонат. Американската Централна команда објави дека нејзините сили удриле четири брода во Оманскиот Залив и уште еден кај островот Хормуз – откако Иран двапати во два дена се обидел да погоди американски разурнувач со балистички ракети.

Видео снимките што ги објави CENTCOM го покажуваат танкерот M/T Riesco како гори и тоне во Оманскиот Залив. Пораката од американска страна е дека екипажите добиле наредба да ги напуштат бродовите пред ударите и дека ниту еден американски војник не е повреден. Значи: нафтата гори, луѓето се тргнати настрана, а војната се води преку товарни бродови.

Одмаздата не отиде кон Вашингтон, туку кон Аман

Иран не удри назад по американскиот брод. Испука ракети кон Јордан, тврдејќи дека целта била воената база Муафак Салти. Јорданската војска соопшти дека нејзината противвоздушна одбрана пресретнала 20 балистички проектили и уништила 18, а два паднале во ненаселено подрачје без жртви.

Тука вреди да се застане. Јордан не е страна во оваа пресметка – таму се наоѓа туѓа база, и тоа е доволно земјата да добие дваесет ракети во едно утро. Балканот ја знае оваа логика напамет: кога големите се караат, првиот што ја плаќа цената е соседот што нема право на глас.

Хормуз повторно е валутата

Еден од погодените танкери бил четири милји од островот Харг, извозното грло на иранската нафта. Друг бил удрен кај Џаск на Оманскиот Залив. Двата екипажа се спасени. Од иранска страна дојде и закана за напади врз танкери кај пристаништата на Бахреин и Кувајт, со порака до сите екипажи веднаш да се евакуираат.

Државниот секретар Марко Рубио го кажа тоа најотворено: секој пат кога Иран ќе нападне американски воен брод, ќе изгуби танкери. Тоа е сметка испишана однапред, и обете страни знаат колку чини секој потег.

Паралелно, администрацијата на Трамп воведе широки санкции врз иранската авијација – 27 ирански авиокомпании и девет сервисни компании поврзани со веќе санкционираната Mahan Air, обвинета дека ја снабдува Револуционерната гарда. Ударите се гледаат на снимка; санкциите работат бавно и без камери, но им ја стегаат артеријата на истите тие структури.

Оманскиот Залив и Хормуз се врата низ која минува огромен дел од светската нафта. Кога таа врата почнува да гори, цената не останува на местото каде што паднала ракетата. Дали ова ќе стигне до нас – зависи од тоа колку долго ќе трае оваа размена на танкери за разурнувачи.