Donald Trump sërish posyti kërcënimin më të zhurmshëm të mundshëm: "Një mijë raketa janë gati dhe të drejtuara nga Republika Islamike e Iranit, dhe mijëra të tjera pasojnë nëse qeveria iraniane ndërmerr diçka." Shkaku - një plan i pretenduar për atentat ndaj tij.

Presidenti amerikan përmes rrjetit të tij njoftoi se urdhrat tashmë janë dhënë dhe se makineria ushtarake është "e përgatitur, e gatshme dhe e aftë" të shkatërrojë plotësisht të gjitha pjesët e Iranit brenda një viti. Retorikë që tingëllon apokaliptike - por që tek Trump tashmë e njohim si stil, e jo gjithmonë si njoftim për veprim të vërtetë. Pyetja që lexuesi i matur shtron është: sa nga kjo është plan, dhe sa shfaqje për publikun e brendshëm?

Paralelisht me kërcënimet, erdhi edhe hapi më konkret - sanksione të reja. Në shënjestër është Ali Ansari, një bankier iranian me seli në Dubai, si dhe 13 persona e subjekte të lidhur me majën e pushtetit iranian, plus tri kambime. Sipas thesarit amerikan, Ansari përdorte para publike për të ndërtuar pasuri dhe biznese jashtë vendit në dobi të autoriteteve iraniane dhe Gardës Revolucionare. Sanksionet janë më të heshtura se raketat, por shpesh më të fuqishme - paratë janë qarkullimi i gjakut i çdo regjimi.

Teherani nuk heshti. Ministri iranian i punëve të jashtme Abas Arakçi akuzoi SHBA-në se me sanksionet e reja shkeli marrëveshjen e mëparshme, ndërsa negociatori kryesor njoftoi se Irani është gati për "mbrojtje të plotë" dhe nuk do të dorëzohet. Të dyja palët flasin me ton të ngritur, dhe mes tyre qëndron një armëpushim i brishtë për të cilin as nuk pajtohen nëse ekziston.

Pse na prek kjo? Sepse përshkallëzimi mes SHBA-së dhe Iranit nuk mbetet i mbyllur në Gji - godet çmimet e naftës, stabilitetin e një rajoni të tërë dhe nervozizmin e tregjeve që e ndjen edhe një ekonomi e vogël si e jona. Kur dy të mëdhenj luajnë me një mijë raketa, të vegjlit në margjina gjithmonë paguajnë pasojat, madje pa shkrepur asnjë plumb.