Доналд Трамп повторно посегна по најгласната можна закана: „Илјада ракети се подготвени и насочени кон Исламската Република Иран, а илјадници други следат ако иранската влада преземе нешто.“ Поводот – наводен план за атентат врз него.

Американскиот претседател преку својата мрежа порача дека наредбите се веќе издадени и дека воената машинерија е „подготвена, спремна и способна“ целосно да ги уништи сите делови на Иран во рок од една година. Реторика што звучи апокалиптично – но која кај Трамп веќе ја знаеме како стил, а не секогаш како најава за вистинско дејство. Прашањето што трезвениот читател го поставува е: колку од ова е план, а колку претстава за домашната публика?

Паралелно со заканите, дојде и поконкретниот потег – нови санкции. На мета се Али Ансари, ирански банкар со седиште во Дубаи, како и 13 лица и субјекти поврзани со врвот на иранската власт, плус три менувачници. Според американскиот трезор, Ансари користел јавни пари за да гради имот и бизниси во странство во корист на иранските власти и Револуционерната гарда. Санкциите се потивки од ракетите, но честопати посилни – парите се крвотокот на секој режим.

Техеран не молчеше. Иранскиот министер за надворешни работи Абас Аракчи ги обвини САД дека со новите санкции го прекршиле претходниот договор, додека главниот преговарач порача дека Иран е подготвен за „целосна одбрана“ и дека нема да се предаде. Двете страни зборуваат со зголемен тон, а меѓу нив стои кревко примирје за кое дури и не се согласуваат дали постои.

Зошто ова нè засега нас? Затоа што ескалацијата меѓу САД и Иран не останува заклучена во Заливот – удира по цените на нафтата, по стабилноста на цел еден регион и по нервозата на пазарите што ги чувствува и една мала економија како нашата. Кога двајца големи си играат со илјада ракети, малите на маргините секогаш ги плаќаат последиците, дури и без да испукаат ниту еден куршум.