Avrupa Komisyonu, Batı Balkanlar reform fonundaki parayı süreçte öncü sayılan üç ülkeye - Makedonya, Karadağ ve Arnavutluk'a - yönlendirmeyi planlıyor. Nedeni basit: bölgedeki diğerleri belirlenen reform süreçlerini yerine getiremiyor, bu yüzden para ilerlemenin olduğu yere gidiyor.

Fon bir mali teşvik olarak tasarlanmıştı - reform yapanlara ödül, yerinde sayanlara baskı. Şimdi bu mekanizma tam da tasarlandığı gibi işlemeye başlıyor: çalışan alıyor; çalışmayan daha azıyla kalıyor. Raporlara göre yeni dağılımda en büyük kaybeden Bosna-Hersek.

Makedonya için ilk bakışta bu iyi haber - tam tersinin olağan manşet olduğu yıllardan sonra „öncüler" grubunda yer almak. Ama kendimizi övmeden önce, buradaki „öncü"nün tam olarak ne anlama geldiğini sormakta fayda var. Reformlar gerçekten ilerliyor mu, yoksa diğerleri o kadar durdu ki ortalama bir adım bile koşu gibi mi görünüyor?

Nadiren dile getirilen ikinci bir katman var. Reforma bağlı para adil bir model gibi geliyor, ama aynı zamanda kimin ilerlemesinin, hangi ölçütlere göre değer göreceğine Brüksel'in karar vereceği anlamına geliyor. Bölge onlarca yıldır AB'nin kapısında bir belediye gişesindeymiş gibi bekliyor - ve şimdi hep birlikte olmak yerine hızlılar ve yavaşlar diye bölünüyor. Bu, reformları hızlandırıyor mu, yoksa zaten zor anlaşan komşular arasında yeni ayrım çizgileri mi yaratıyor?

Sonuçta önemli olan, bu kaynakların vatandaşın hissedeceği bir şeye ulaşıp ulaşmayacağı - daha iyi sağlık hizmeti, işleyen bir mahkeme, daha hızlı bir idare - yoksa Brüksel'de iyi görünen ama evde hiçbir şeyi değiştirmeyen bir raporda bir satır olarak mı kalacağıdır. Ödülün anlamı ancak arkasında gerçek bir çalışma varsa vardır, yoksa başkasının tablosunda daha iyi bir yer değil.