İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden seksen yıl sonra binlerce Alman, ailelerinin ömür boyu gizlediği bir şeyi aniden keşfediyor - bir büyükannenin, büyükbabanın ya da ebeveynin Nazi partisi üyesi olduğunu. Nedeni dijital: NSDAP'nin milyonlarca üyelik kartı nihayet çevrimiçi olarak aranabilir hale geldi.

Kayıtlar uzun süre katı Alman gizlilik yasalarının ardında kilitliydi. Kaderleri neredeyse sinematik - savaşın son günlerinde yok edilmek üzereyken, bir Amerikan askeri müdahalesi onları kurtardı. ABD Ulusal Arşivi bunları yayımladığından bu yana büyük Alman medyası kamuya açık arama araçları sundu ve tepki kitleseldi - listelerde atalarını bulan okurlardan binlerce mesaj geldi.

Araştırmacı Jürgen Falter, liberal bir Katolik olan kendi annesinin 1940'ta partiye katıldığını keşfetti - ömür boyu sakladığı bir sır. „Milyonlarca Alman onlarca yıl boyunca ailelerinin şiddete ve suçlara karışmadığına inanmak istedi", deniyor bir yorumda. „Şimdi, savaştan seksen yıl sonra, birçok kişi bu tabu konuyu ve aile efsanelerini yeniden sorgulamaya başlıyor."

Katılma tarihi çok şey anlatıyor - 1933'ten önce katılanlar muhtemelen ideolojik olarak inanmış kişilerdi, 1933'ten sonrakiler ise çoğu kez kariyer ya da koruma arıyordu. Ama en önemlisi, gerçeğin gözlerine bakma isteğinin kendisi. Ve işte burada Balkanlar'da hepimizi ilgilendiren bir soru yatıyor: kendi arşivlerimizi açmak, kendimizinkilerin ne yaptığını kabul etmek, onları kahraman olarak savunmak yerine bizim için ne kadar kolay? Başkasının geçmişini yargılamak her zaman daha kolaydır. Kendi geçmişin, nadiren sahip olduğumuz bir cesaret ister.