Hepimiz onları tanıyoruz - bir yastık eğri duruyorsa kanepeye oturamayanlar. Çamaşır mandallarını her zaman aynı yöne çevirenler. Mutfak peçeteleri renge göre sıralanmadığında rahatsızlık hisseden insanlar. Basit bir yorum „mükemmeliyetçiler" derdi. Psikolog Sara Navarrete çok daha ilginç bir şey söylüyor: o insanlar mükemmellik değil, duygusal düzenleme arıyor.

„Dış düzen çoğu zaman iç dünyayı düzenlemenin bir yolu olarak işliyor," diyor Navarrete. Hayat öngörülemez göründüğünde - iş, ilişkiler, finans - evi düzene sokmak geçici psikolojik rahatlama sağlar. Stres, kaygı ve kaos kompulsif organizasyonu tetikler, bir kusur olarak değil, savunma olarak.

İşe yaradığı sürece. Sorun, mükemmeliyetçilik gevşemeyi engellediğinde başlar. Rafta toz fark ettiğin için film izleyemediğinde. Aile tatili mutfaktaki ilk dağınıklığa kadar sürdüğünde - ondan sonra, bedenin gevşemeyi durdurur. Bu artık strateji değil. Bu, kendin için inşa ettiğin bir hapishanedir.

Navarrete'ye göre dikkat işaretleri: hemen temizleyemediğinde kaygı, mükemmellik için sert esneksizlik ve „neden işlerin tam böyle olması gerektiğini" anlamayan aile üyeleriyle çatışmalar. Üçün üçü tanıdık geliyorsa, o zaman düzen artık sana hizmet etmiyor - sen ona hizmet ediyorsun.

Çözüm inattan kaos değil. Çözüm esneklik. Gerçek huzur erişilmiş mükemmellikten gelmez, mükemmel olmayanı huzursuzluk olmadan kabul etmekten gelir. Basit bir deney: bir gün evi „maksimum düzen" yerine „yeterli düzen" halinde bırakın. Nasıl hissettiğinize bakın. Panik tepkisi çok güçlüyse, bu sorunun evde olmadığının kesin bir işaretidir.