Üsküp'te yeni otobüslerin alımına yönelik ihale bir hafta içinde yeniden açılacak, diyor Üsküp Şehri. Önceki ihale, 150 ekolojik otobüs için, başarısız oldu - Ulaştırma Bakanlığı'na göre, „başvuran firmalar şartları karşılamadı". Her gün duraklarda durup 80'li yıllardan kalma yarı-işlevsel otobüsleri bekleyen Üsküplüler, yeniden „bekliyoruz" aşamasına giriyor.

Bağlam için: KİT „Skopje"nin toplam 341 otobüsünden, günde 185'i çalışır durumda, trafikte gerçekten sadece 157 tanesi sürüyor. Bu, filonun yarısından fazlasının her gün çalışmadığı anlamına geliyor. Duraklarda tıklım tıklım otobüsler, 30+ dakikalık gecikmeler ve toplu taşımaya bağımlı aileleri dışlayan hatlar - işte gerçeklik bu.

Önceki ihaledeki dört tekliften hiçbiri kontrolden geçmiyor. SDSM, amacın „Orban'a yakın bir firmanın yerleştirilmesi" olduğunu öne sürdü - yani prosedürün kasıtlı olarak belirli bir Macar adayı kayırmak için tasarlandığını. Sol ise tersi yönde gitti: beş yıldır „eko otobüs" sözü veriliyor ama hiçbir şey gelmiyor.

Makedonya'da ihale sürecinin gerçeği nedir? Gizli risk şu: her yeni ihale en az 90 günlük işlem gerektirir - açılış, teklif toplama, değerlendirme, sözleşme, imza. Bu seferki başarılı olsa bile, ilk otobüsler 2026'nın sonundan önce Üsküp'e ulaşmayacak. O zamana kadar - aynı 157 araç, duraklarda aynı kaos, aynı tıkanmış sistem.

Sorulmayan soru: mevcut filo yüzde 46 (157/341) kapasiteyle çalışıyorsa, diğer otobüslere kim bakıyor? Mevcut bakım maliyeti ne? Ve neden, beş yıllık vaatlerden sonra, Üsküp taksicileri beş yıl önceki ile neredeyse aynı pazar payına sahip - çünkü aklı başında hiç kimse KİT'in zamanında gelmesine bel bağlamıyor?

Cevap: KİT siyasi bir semboldür. Kampanyalarda kullanılır, gerçek hayatta çözülmez. Vatandaşlar bekler. İktidar söz verir. İhaleler iptal olur. Döngü devam eder. Ve bu tür hikayeler başka Avrupa şehirlerinde nasıl bitiyorsa - siyasi irade mali kaynakla kesişince, sorun 18 ayda çözülür. Kesişmeyince - 30 yıllık bekleyiş.