İkinci yıl üst üste, tek bir Makedon üniversitesi dünyanın en iyi eğitim kurumlarının „Global 2000" listesinde yer almadı. Dibe düştük değil - haritada hiç yokuz. Ve komşulara baktığınızda 2.000 sayısı, yine de ıskaladığımız çok cömert bir sınır gibi görünüyor.

Üsküp'teki „Aziz Kiril ve Metodi" Üniversitesi bir zamanlar oradaydı. Dünya Üniversiteleri Sıralama Merkezi'nin (CWUR) sıralamasına göre UKIM 2019'da 1.816. sıradaydı. 2024'te 1.990'a düştü. 2025 ve 2026'da ise - hiç sıralanmadı. Bu bir gecede yaşanan bir çöküş değil; herkes başka tarafa bakarken yıllarca süren yavaş bir batış.

Bölgeyle kıyas, en çok acıtan yer. Atina Üniversitesi 297. sırada, Belgrad 393., Lubliyana 444., Zagreb 522. Komşuların en düşük sıralananı bile, Sofya'daki „Aziz Kliment Ohridski", 1.089. sırada - UKIM'in kaybolmadan önceki yerinin neredeyse bin sıra üzerinde. Yunanistan'ın listede 12 üniversitesi var, Sırbistan'ın dört, Hırvatistan'ın üç, Slovenya ve Bulgaristan'ın ikişer. Makedonya - sıfır.

Aynı yoklar grubunda Karadağ, Bosna-Hersek, Arnavutluk ve Kosova da var. Teselli mi? Zor. Bu yalnızca, istisna olmadığımız, geride kalan grubun parçası olduğumuz bölgesel bir sorun olduğunu gösteriyor - Yunanistan, Sırbistan, Slovenya ve Hırvatistan dünyanın tanıdığı akademik isimler kurarken.

CWUR izlenimlere göre değil, eğitim kalitesine, mezunların istihdam edilebilirliğine, öğretim kadrosunun kalitesine ve bilimsel araştırmaya göre ölçüyor. Başka bir deyişle - kaç diploma dağıttığımızı değil, o diplomaların sınır ötesinde ne kadar değer taşıdığını ölçüyor. Ve işte hiçbir tören açılış konuşmasının yüksek sesle söylemediği nokta bu: biz öğrenci sayısıyla övünürken dünya bambaşka bir şey ölçüyor. Soru, bir listedeki tek bir sıranın kabahatlisinin kim olduğu değil - 1.816'dan görünmezliğe varmak için kaç yıllık gerilemenin gerektiği ve bu olurken o eğriyi kimin izlediği.