Temmuz ortası, sezonun zirvesi - ama Dubrovnik'in kalbinde 22-25 Temmuz tarihleri için 471 konaklama birimi boş duruyor. Yaz aylarında boş yatak kalmadığıyla on yıllardır övünen bir şehir için bu, yerlilerin görülmemiş dediği bir tablo.

„Dubrovnik'te sezonun kalbinde hiç bu kadar çok boş konaklama olmadı“, diyor bir sakin. Bir başkası ise „tüm şehrin sezonun ne kadar berbat olduğunu ve kimsenin temmuz ve ağustosun yarısını bile rezerve etmediğini konuştuğunu“ ekliyor. Birçok kiralayan için temmuz ve ağustos yalnızca yarıya kadar doluyor - tüm yıl bu iki aydan geçinen bir iş için felaket.

Nedeni bir sır değil - fiyatlar basitçe kontrolden çıktı. Standart bir dairede on günlük konaklama 1.500 avroya kadar çıkıyor, bir restoran yemeği 2.000'e varan bir bütçe gerektiriyor, tek top dondurma ise 5 avro. Adriyatik'te bir tatil egzotik bir destinasyon kadar pahalıya gelmeye başlayınca, turist hesabını yapıyor - ve başka yere gidiyor.

Ve o başka yer giderek daha çok İspanya, ki bu yıl rekor sayıda turist ve yüzde 7,8 daha yüksek harcama kaydediyor, tüm kategorilerde daha düşük fiyatlarla. Piyasa her tüccarın bildiği bir mantığı izliyor: çok fazla ücret alırsan, alıcı rakibe gider.

Biz Balkanlar için bu doğrudan ilgili - Hırvatistan, bölgeden binlerce ailenin, aralarında Makedonya'dan pek çok kişinin yaz destinasyonu. Ve burada bize de geçerli bir ders var: güzel doğa ve eski şöhret, fiyat insanları kaçırıyorsa yeterli değil. Dubrovnik'in denizi, surları ve güneşi var - ama fatura korkutuyorsa, misafir aynı denizi daha ucuz bir kıyıdan seyredecek. Her turistik destinasyon için soru aynı: piyasa yeter demeden önce insan ne kadar süre itibarla geçinebilir?