Mesi i korrikut, kulmi i sezonit - dhe në zemër të Dubrovnikut rrinë bosh 471 njësi akomodimi për datat 22 deri më 25 korrik. Për një qytet që dekada me radhë mburrej se nuk kishte shtrat të lirë në verë, kjo është një pamje që vendasit e quajnë të paparë.

„Kurrë më shumë akomodime bosh në zemër të sezonit në Dubrovnik“, thotë një banor. Një tjetër shton se „i tërë qyteti flet se sa i tmerrshëm është sezoni dhe se askush nuk ka rezervuar as gjysmën e korrikut dhe gushtit“. Për shumë qiradhënës, korriku dhe gushti mbushen vetëm përgjysmë - katastrofë për një biznes që tërë vitin jeton nga këta dy muaj.

Arsyeja nuk është mister - çmimet thjesht kanë dalë jashtë kontrollit. Një qëndrim dhjetëditor në një apartament standard arrin deri në 1.500 euro, një vakt në restorant kërkon buxhet deri në 2.000, kurse një top akullore kushton 5 euro. Kur pushimet në Adriatik nisin të kushtojnë sa një destinacion ekzotik, turisti bën llogaritë - dhe shkon diku tjetër.

Dhe diku tjetri gjithnjë e më shumë është Spanja, e cila këtë vit shënon një numër rekord turistësh dhe 7,8 përqind më shumë shpenzime, me çmime më të ulëta në të gjitha kategoritë. Tregu ndjek një logjikë që e njeh çdo tregtar: nëse ngarkon shumë, blerësi shkon te konkurrenca.

Për ne në Ballkan kjo është drejtpërdrejt e rëndësishme - Kroacia është destinacioni veror për mijëra familje nga rajoni, përfshirë shumë nga Maqedonia. Dhe këtu është mësimi që vlen edhe për ne: natyra e bukur dhe lavdia e vjetër nuk mjaftojnë nëse çmimi i largon njerëzit. Dubrovniku ka detin, muret dhe diellin - por nëse fatura tremb, mysafiri do ta shohë të njëjtin det nga një breg më i lirë. Pyetja për çdo destinacion turistik është e njëjtë: sa gjatë mund të jetohet nga reputacioni para se tregu të thotë mjaft?