Makedonya Sendika Örgütleri Konfederasyonu (KSOM), Üsküp Belediye Başkanı'na bir mesaj iletti: kamu toplu taşıma şirketi JSP, halihazırda yüzlerce dava açılmasına yol açan içsel bir sorunla çalışıyor. Sendikanın genel sekreteri Goce Delçev Todev, bunu ironik bir cümleyle özetledi: „Orce JSP müdürünü öyle seçsin ki - Müslümanlar Zadusnica'da, Hristiyanlar Bayram'da sürsün."

İroninin ardında gerçek bir sorun var. JSP'nin 360 otobüs şoförü var - bunların 107'si Müslüman. Bu işgücünün yaklaşık %30'u demek. Hristiyan dini bayramlarında (Paskalya, Zadusnica, Noel) otobüsler geleneksel olarak daha az hatla, indirilmiş sefer rejiminde çalışır - ama Kurban Bayramı bir iş gününe denk geldiğinde aynı rejim uygulanmaz. Sonuç: Müslümanlar en önemli bayramlarında otobüs sürmeye zorlanıyor.

Bu, ağır ahlaki bir yükü olan teknik bir sorun. Kendisini çokkültürlü olarak tanıtan, Anayasası dinî eşitliği garanti eden bir ülkede, bir grup inananın bayramını yaşaması, başka bir grubun ise otobüs sürmek zorunda olması tarafsız olamaz. „Kanunda" ayrımcılık değil, ama „pratikte" ayrımcılıktır.

JSP'deki tek sorun da bu değil. Sendikaya göre, yedi avukatın desteğiyle şirkete karşı 350'den fazla dava açılmış durumda. Anlaşmazlığın ana konuları: ödenmemiş bayram ek ücretleri, yanlış hesaplanan fazla mesai ödemeleri, gece çalışma ek ücretleri. Birkaç bin çalışanı olan bir şirket için bu çok büyük bir rakam.

KSOM, İş Müfettişliği'nden olağanüstü denetim talep ediyor. Bu mantıklı bir adım - yüzlerce işçi aynı hak ihlali için mahkemeye gidiyorsa, bu bireysel davalar dizisi değil, yönetim politikasında sistemik bir sorundur. Özellikle dikkat çekici olan - sendikaya göre JSP yönetimi bağımsız sendikalarla konuşmayı reddediyor, bu da olası daha büyük bir iş anlaşmazlığı öncesinde sessiz bir gerilim yaratıyor.

Bu aynı zamanda Belediye Başkanı Orce Gjorgjievski için de bir sınav. Neden? Çünkü JSP, Üsküp şehrinin yetkisi altında. Yüzlerce çalışan, belediye yetkisindeki bir şirkete karşı davalar açıyorsa, belediye başkanı tarafsız kalamaz. Bu şu demek: ya işçileri destekleyip yönetim değişikliği talep edecek, ya da onları haklarını tüm kurumlarda tek başlarına kovalamaya bırakacak. O zamana kadar „ruhu olan şehir" retoriği, siyasi PR başvurusuna dönüşür.