Bazı hikâyeler o kadar ironiktir ki uydurma gibi görünür. Karpoş 3'teki „Radika” sokağında, bir binanın çatı konstrüksiyonunun bir bölümü dünkü fırtına sırasında çöktü - üstelik mahkemenin, tam da o çatıyı inşa eden müteahhidin düzgün çalıştığına ve sorumluluk taşımadığına hükmetmesinden yalnızca üç gün sonra.

Sakinler yıllarca müteahhitle bir mahkeme savaşı vermiş, çatının kötü inşa edildiğini iddia etmişti. Bilirkişiler ve avukatlar tuttular. Ve kaybettiler - mahkeme müteahhidin tarafını tuttu, onları ise ağır mahkeme masraflarını ödemekle yükümlü kıldı. Üç gün sonra, uyardıkları çatı düştü ve onları mümkün olan en acımasız şekilde haklı çıkardı.

Maddi hasar büyük, ama şükür ki yaralanan olmadı - gerçi sakinlerin anlattığına göre, bir komşu kıl payı ciddi bir yaralanmadan kurtuldu. Sakinlerden biri olan Jovana Stefanovska, tüm durumu bir felaket olarak nitelendirdi ve Karpoş'un çok ötesinde yankılanan bir soru sordu: „Makedonya'da saf şansla hayatta kalıyoruz, hayatlar kaybedilirken kimse hesap vermiyor.”

Talebi doğrudan ve karşı çıkması zor. „Eğer Karpoş belediyesi ve diğer belediyeler, düşen çatılardan sorumlu tüm müteahhitleri, lisansların kalıcı olarak iptali ve ömür boyu çalışma yasağıyla cezai olarak kovuşturmazsa, o zaman bu suçu affetmiş olurlar.” Başka bir deyişle: bu çatılara göz yuman sistem şimdi başka tarafa bakarsa, her müteahhide verilen mesaj kötü inşaatın bir bedeli olmadığıdır.

Ve işte hikâyenin özü burada. Mesele yalnızca bir çatı ve bir bina değil, kurumun kime inandığı sorusu - yıllardır uyaran sakinlere mi, yoksa avukatları olan müteahhide mi. Mahkeme, sonradan çöken yapının lehine hükmettiğinde, bu yalnızca kötü şans değildir. Hak ettiğinden fazla güvenilmesini talep eden bir sistemdir. Ve kentin bir yerindeki bir sonraki çatı, çoktan sırasını bekliyor.