New York'ta bir geçit töreninde boy göstermeyi reddetmek, birinci sınıf bir siyasi habere dönüştü. Kentin ilk Müslüman belediye başkanı Zohran Mamdani, İsrail'e adanmış geleneksel geçit törenine katılmamaya karar verdi ve üç on yıldan eski bir siyasi pratiği kesti.

Onlarca yıl boyunca New York belediye başkanları, valiler ve diğer yetkililer, Beşinci Bulvar'daki bu geçit törenine katılımı neredeyse zorunlu bir ritüel olarak gördü - orada bulunan binlerce kişinin teveccühünü kazanmanın bir yolu. Mamdani yalnızca geleneği bozmakla kalmadı, bunu önceden duyurdu: „Kampanyam sırasında geçit törenine katılmayacağımı söyledim ve İsrail hükümetine ilişkin görüşlerimi açıkça ortaya koydum."

İki hafta önce ofisi, Nakba hakkında bir video yayımlamıştı - 1948 Arap-İsrail çatışması sırasında yaklaşık 700.000 kişinin yerinden edilmesine verilen Filistin terimi. Bu, daha geçit töreninden önce ateşi körükledi. Yahudi topluluğunun bir bölümünün tepkisi sertti: Haham Marc Schneier bu adımı „New York'taki her Yahudi'nin yüzüne bir tokat" olarak nitelendirdi ve ekledi: „Bize bir iyilik yap ve evde kal. Sana ihtiyacımız yok. Seni istemiyoruz."

Filistin yanlısı tutumlar benimseyen, ama aynı zamanda İsrail'in var olma hakkını tanıyan Mamdani, kentin Yahudi sakinlerini koruyacağına söz verdi ve antisemitizme karşı çabalarını öne çıkardı. Ama kutuplaşmış bir siyasi iklimde nüans nadiren hayatta kalır - açıklama „lehte" ya da „aleyhte"ye indirgenir, aradaki alan kaybolur.

Kimlik ve sembolizmin her siyasi tartışmaya nasıl egemen olabildiğini iyi bilen Balkan okuru için hikâye tanıdık. Bir geçit töreninden bir yokluk başlığa dönüştüğünde, soru yalnızca Mamdani'yle ilgili değil - siyasetin hâlâ ne kadar eylemler yerine semboller üzerinden yürütüldüğüyle ilgili. Geçit töreninde boy göstermek hiç değerlerle mi ilgiliydi, yoksa hep oylarla mı?