Во Њујорк, одбивањето да се појавиш на едно дефиле стана политичка вест од прв ред. Градоначалникот Зохран Мамдани – првиот муслимански градоначалник на градот – реши да не учествува на традиционалната парада посветена на Израел, прекинувајќи политичка практика стара повеќе од три децении.

Со децении, градоначалниците на Њујорк, гувернерите и другите функционери го третираа присуството на оваа парада на Петтата авенија како речиси задолжителен ритуал – начин да се добие наклоност од илјадниците присутни. Мамдани не само што го прекина обичајот, туку тоа го најави однапред: „За време на мојата кампања реков дека нема да учествувам на парадата, и јасно ги изнесов моите ставови за израелската влада.”

Две недели претходно, неговата канцеларија објави видео за Накба – палестинскиот термин за раселувањето на околу 700.000 луѓе за време на арапско-израелскиот конфликт во 1948 година. Тоа го распали огнот уште пред парадата. Реакцијата од дел од еврејската заедница беше остра: рабинот Марк Шнаер го нарече потегот „шлаканица во лицето на сите Евреи во Њујорк” и додаде: „Направи ни услуга и остани дома. Не ни требаш. Не те сакаме.”

Мамдани, кој застапува пропалестински ставови но истовремено го признава правото на Израел да постои, вети дека ќе ги штити еврејските жители на градот и ги истакна напорите против антисемитизмот. Но во поларизирана политичка клима, нијансата ретко преживува – изјавата се сведува на „за” или „против”, а просторот помеѓу исчезнува.

За балканскиот читател, кој добро знае како идентитетот и симболиката умеат да доминираат над секоја политичка дебата, приказната е препознатлива. Кога едно отсуство од дефиле станува наслов, прашањето не е само за Мамдани – туку за тоа колку политиката сè уште се води преку симболи наместо преку дела. Дали присуството на парада некогаш било за вредностите, или отсекогаш било за гласовите?