Në Nju Jork, refuzimi për t'u shfaqur në një paradë u bë lajm politik i rendit të parë. Kryetari Zohran Mamdani - kryetari i parë mysliman i qytetit - vendosi të mos marrë pjesë në paradën tradicionale kushtuar Izraelit, duke ndërprerë një praktikë politike më shumë se tridhjetëvjeçare.

Me dekada, kryetarët e Nju Jorkut, guvernatorët dhe funksionarë të tjerë e trajtonin praninë në këtë paradë në avenynë e Pestë si një ritual gati të detyrueshëm - një mënyrë për të fituar simpatinë e mijëra të pranishmëve. Mamdani jo vetëm që e ndërpreu zakonin, por e njoftoi paraprakisht: „Gjatë fushatës sime thashë se nuk do të marr pjesë në paradë, dhe i shtrova qartë qëndrimet e mia për qeverinë izraelite."

Dy javë më parë, zyra e tij publikoi një video për Nakban - termin palestinez për zhvendosjen e rreth 700.000 njerëzve gjatë konfliktit arabo-izraelit të vitit 1948. Kjo e ndezi zjarrin që para paradës. Reagimi i një pjese të bashkësisë hebraike ishte i ashpër: rabini Mark Shnajer e quajti hapin „një shuplakë në fytyrën e çdo hebreu në Nju Jork" dhe shtoi: „Na bëj një nder dhe rri në shtëpi. Nuk na duhesh. Nuk të duam."

Mamdani, që mban qëndrime propalestineze por njëkohësisht e njeh të drejtën e Izraelit për të ekzistuar, premtoi se do t'i mbrojë banorët hebrenj të qytetit dhe theksoi përpjekjet kundër antisemitizmit. Por në një klimë politike të polarizuar, nuanca rrallë mbijeton - deklarata reduktohet në „pro" ose „kundër", ndërsa hapësira mes tyre zhduket.

Për lexuesin ballkanik, që e di mirë se si identiteti dhe simbolika dinë të dominojnë çdo debat politik, historia është e njohur. Kur një mungesë nga një paradë bëhet titull, pyetja nuk është vetëm për Mamdanin - por për sa shumë politika ende bëhet përmes simboleve në vend të veprave. A ka qenë ndonjëherë prania në paradë për vlerat, apo gjithmonë ka qenë për votat?