Geçen yılki pirincin yarısı hâlâ ambarlarda duruyor - satılmadan, yeni hasat kapıyı çalarken. Pirinç üreticileri belirsizliğe terk edilmiş durumda; ne düzenli bir alım var ne de bu sezon için açıklanmış bir fiyat. Ülkenin en zorlu tarım ürünlerinden biri için bu bir duraklama değil - sessiz bir çöküş.

Rakamlar acımasız. Çeltiğin alım fiyatı kilogram başına 18 ile 20 denar arasında değişiyor - son 10 yılın en düşük düzeyi - üretim maliyeti ise yaklaşık 25 denar. Yani köylü net zararla çalışıyor. Aynı zamanda marketlerdeki beyaz pirinç 120 ile 150 denar arasında. Tarla ile raf arasında bir yerde biri kazanıyor - ama o, pirinci eken adam değil.

Hükümet, pirinç üreticilerine yaklaşık 50 milyon denarlık bir müdahale ödemesinin zaten yapıldığını söylüyor. Muhalefet bunun bir çözüm değil, yama olduğunu iddia ediyor - şimdi üretilen pirinç için ne alım fiyatı ne de sübvansiyon duyurusu var. Ve siyasetçiler rakamları birbirlerine atarken, köylü ürününün, tahılı aylarca saklamak için yapılmamış bir ambarda çürümesini izliyor.

Bu, ülkedeki her üründe tekrarlanan bir hikâye - üzüm, tütün, domates, şimdi de pirinç. Biri alım vaat ediyor, biri sübvansiyonda geç kalıyor, sonunda köylü dolu bir ambar ve boş bir ceple kalıyor. Soru, seçimlerden önce bir müdahale ödemesi daha olup olmayacağı değil. Soru, gıdayı üretenin ondan kazanmakta en son sırada olmadığı bir sisteme ne zaman kavuşacağımız. Çünkü o olmadan - ne pirinç, ne üzüm, ne sofra olur.