Rus nükleer şirketi Rosatom'un müdürü Aleksey Lihaçov, Moskova'daki bir eğitim maratonunda haber gibi değil, askeri belge başlığı gibi tınlayan bir cümle söyledi: "Rosatom'un ana misyonu - nükleer kalkan ve nükleer kılıç - kritik görevimiz olmaya devam ediyor".

Aynı etkinlikte Güvenlik Konseyi Başkan Yardımcısı Dmitry Medvedev daha derine indi: "Çok umut verici diğer prototipler de var, ama ayrıntılandırmak istemem". Çeviri: hakkında konuşmadığımız silahlarımız var - ve açıklamanın asıl amacı budur.

Lihaçov ayrıca Putin'in "yeni fiziksel prensiplere dayanan silahların" gelişimini şahsen takip ettiğini doğruladı. Bu, hipersonik füzelerden yeni nesil stratejik füze sistemlerine kadar her şey anlamına gelebilen bir Rus formülüdür. Kesin olan: Rosatom yalnızca sivil nükleer tesislerde çalışmıyor. Rus ordusunun endüstriyel stratejisinin de bir parçasıdır.

Medvedev, diplomatik dilde tehdit gibi tınlayan bir cümle daha ekledi: "Rakiplerimizin sahip olduğu her şeye sahibiz, bir parça da fazlası". Ne olduğunu söylemedi. Söylemesine gerek de yoktu.

Bu açıklama neden şimdi geliyor? Çünkü dünya İran'a, Ukrayna'ya, Orta Doğu'ya bakıyor - ve Rusya unutulmak istemiyor. Moskova kendini kenarda hissettiğinde, Moskova nükleer konuşmayı açar. Bu eski bir formüldür.

Balkanlar için bu paylaşılacak değil, dinlenecek bir konudur. Rus etkisi ile Batı bloku arasındaki sınır bölgesindeyiz. Moskova'dan gelen nükleer tehditler bizi yalnızca konuşmanın doğru tarafında olduğumuzda korur - ve şu anda kimse o tarafın hangisi olduğunu tam olarak bilmiyor.