Алексеј Лихачов, директор на руската нуклеарна корпорација Росатом, на едукативен маратон во Москва кажа реченица што не звучи како новинарска информација, туку како заглавје на воен документ: „Главната мисија на Росатом – нуклеарниот штит и нуклеарниот меч – останува наша критична задача”.

На истиот настан, заменикот на претседателот на Советот за безбедност, Дмитриј Медведев, навлезе уште подлабоко: „Постојат и други прототипи, многу обетувачки, кои не би сакал да ги детализирам”. Превод: имаме оружје за кое не зборуваме – и тоа е цел на самата изјава.

Лихачов исто така потврди дека Путин лично го следи развојот на „оружје базирано на нови физички принципи”. Тоа е руска формулација која може да значи сè – од хиперсонични ракети до нови генерации стратешки ракетни системи. Што е сигурно: Росатом не работи само на цивилни нуклеарни постројки. Е и индустриска стратегија на руската војска.

Медведев додаде уште една изјава која во дипломатски јазик звучи како закана: „Имаме сè што нашите противници имаат, плус нешто повеќе”. Не каза што. Не мораше.

Зошто оваа изјава доаѓа сега? Затоа што светот ги гледа Иран, Украина, Блискиот исток – а Русија не сака да биде заборавена. Кога Москва се чувствува настрана, Москва го отвора нуклеарниот разговор. Тоа е стара формула.

За Балканот, ова не е тема за раскажување, туку за слушање. Ние сме во гранична зона помеѓу руското влијание и западниот блок. Нуклеарни закани од Москва нè штитат само ако сме на правилната страна на разговорот – а во моментот, никој не знае точно која е таа страна.