Aleksej Likhaçov, drejtor i korporatës bërthamore ruse Rosatom, në një maraton edukativ në Moskë tha një fjali që nuk tingëllon si informacion gazetaresk, por si titull i një dokumenti ushtarak: "Misioni kryesor i Rosatomit - mburoja bërthamore dhe shpata bërthamore - mbetet detyra jonë kritike".

Në të njëjtën ngjarje, zëvendëskryetari i Këshillit të Sigurisë, Dmitrij Medvedev, hyri edhe më thellë: "Ka edhe prototipa të tjerë, shumë premtues, për të cilët nuk do të doja të detajoja". Përkthim: kemi armë për të cilat nuk flasim - dhe ky është qëllimi i vetë deklaratës.

Likhaçovi gjithashtu konfirmoi se Putini personalisht ndjek zhvillimin e "armëve të bazuara në parime të reja fizike". Ky është formulim rus që mund të nënkuptojë gjithçka - nga raketat hipersonike te brezi i ri i sistemeve strategjike raketore. Çfarë është e sigurt: Rosatomi nuk punon vetëm për impiante bërthamore civile. Është edhe strategji industriale e ushtrisë ruse.

Medvedevi shtoi edhe një deklaratë që në gjuhën diplomatike tingëllon si kërcënim: "Kemi gjithçka që kanë kundërshtarët tanë, plus diçka më shumë". Nuk tha çfarë. As nuk duhej.

Pse vjen kjo deklaratë tani? Sepse bota po shikon Iranin, Ukrainën, Lindjen e Mesme - dhe Rusia nuk do të harrohet. Kur Moska ndihet anash, Moska e hap bisedën bërthamore. Kjo është formulë e vjetër.

Për Ballkanin, kjo nuk është temë për ta zhvilluar, por për ta dëgjuar. Ne jemi në zonën kufitare mes ndikimit rus dhe bllokut perëndimor. Kërcënimet bërthamore nga Moska na mbrojnë vetëm nëse jemi në anën e duhur të bisedës - dhe në këtë moment, askush nuk e di saktësisht se cila është ajo anë.