„Özel askeri harekât plana göre gidiyor", Kremlin'in resmî formülü yıllardır böyle. Ama Rusya'nın benzin istasyonlarındaki gerçeklik başka bir hikâye anlatıyor. Volgograd'da görüntüler, devasa araç kuyruklarını ve pompaların yanında tam anlamıyla kamp kuran insanları gösteriyor - çadırlar ve katlanır masalarla, yakıtın gelmesini günlerce bekleyerek.

Neden bir sır değil. Ukrayna, Rus rafinerilerini dronlarla sistematik biçimde vuruyor, üstelik etkili biçimde. 2026'nın başından bu yana Ukrayna güçleri 20'den fazla büyük Rus rafinerisini vurdu - Kirişi, Moskova, Ryazan ve diğer şehirlerde - ve böylece Rusya'nın toplam petrol rafineri kapasitesinin neredeyse dörtte birini devre dışı bıraktı. Tüm dünyaya petrol ihraç eden bir ülke birdenbire kendi depolarını dolduramıyor. İroni bundan daha büyük olamazdı.

Kriz, işgal altındaki Kırım'dan güney Rusya bölgelerine - Krasnodar, Rostov - taştı; buralarda pompalar kurudu, yurttaşlar panikle gıda ve temel ürünleri satın almaya başladı. Kremlin acil önlemlerle karşılık verdi: dizel ihracatına tam yasak, benzin ve gazyağına kısıtlamalar, düşük kaliteli yakıtın daha iyi etiketiyle satışı ve araç başına 20-30 litre sınırı.

Bu neden bizim için de önemli? Çünkü en büyük askeri gücün bile kırılgan noktaları olduğunu ve modern savaşın yalnızca cephede değil, ekonomi üzerinde de yürütüldüğünü gösteriyor. Bir devlet, yurttaşlarına yakıtı savaş zamanındaki gibi dozlarla dağıtmak zorunda kaldığında - çünkü zaten savaş zamanı - resmî „her şey plana göre gidiyor" ifadesi giderek kendi halkıyla alay gibi geliyor. Ve halk, her yerde olduğu gibi, bunu görüyor - pompanın önündeki kuyruktan.