Herkes elektrikli otomobillerin yavaşlamasından bahsederken, bir Amerikan firması pillerinin malzemelerini üreten fabrikayı genişletmek için 300 milyon dolar (yaklaşık 275 milyon euro) topladı. Mesaj net: birileri elektrikli araç hikâyesinin bittiğine inanmıyor.

Firmanın adı Sila, kurucusu Gene Berdichevsky ise tesadüf değil - elektrikli otomobilin otomotiv endüstrisi için hâlâ bir şaka olduğu dönemde Tesla'nın yedinci çalışanıydı. Şimdi şirketi, silisyum-karbon anot denen şeyi üretiyor - pilin ne kadar enerji depolayabileceğini belirleyen kısmı. İddia, malzemelerinin klasik grafit anottan yüzde 40'a kadar daha fazla enerji depoladığı.

Para, yatırım dünyasından birkaç ağır ismin de katılımıyla Atreides Management ve Sutter Hill Ventures fonlarından geliyor. Onlarla birlikte Sila'nın şimdiye dek topladığı toplam tutar yaklaşık 1,3 milyar dolara ulaşıyor. Washington eyaletindeki Moses Lake'te bulunan ve Eylül 2025'te üretime başlayan fabrika, şimdi yılda 100.000'den fazla elektrikli araç için yeterli malzeme üretiyor - ve plan, kapasitenin onlarca gigavat-saate sıçraması.

Burada hikâye yalnızca pillerle ilgili olmaktan çıkıyor. Dünyanın grafit tedarik zincirinin yaklaşık dörtte üçünü Çin kontrol ediyor. O zincirin dışında alternatif malzeme üreten her firma aslında bir fabrikadan fazlasını inşa ediyor - şimdiye dek herkesi boğazından tutan tek bir ülkeden bağımsızlık inşa ediyor. Sila'nın müşterilerinin arasında şimdiden Mercedes, Panasonic, hatta dron ve uydu üreticilerinin bulunması tesadüf değil.

Balkanlardaki okur için bu, elektrik enerjisine geçişin yalnızca çevreci bir moda meselesi değil, ham maddeleri kimin elinde tuttuğu meselesi olduğunun bir hatırlatması. Avrupa yıllardır „stratejik özerklikten” bahsediyor ve piller tam da bu sözlerin ya ağırlık kazanacağı ya da kâğıt üzerinde kalacağı yer. Soru elektrikli araçların bize ulaşıp ulaşmayacağı değil - onlar zaten burada - ulaştıklarında içlerinde kimin malzemesinin olacağı.