Hükümet büyük bir rakamla övündü: iki yılda spor altyapısına yatırılan 21 milyon euronun üzerinde, ülke genelinde 60'tan fazla projeyle. Salonlara, atletizm pistlerine, oyun sahalarına ve havuzlara yapılan yatırımlar - ve sporun yeniden ulusal öncelikler arasında olduğu mesajı.

İktidardaki VMRO-DPMNE'nin açıklamasına göre, tamamlanan ya da başlatılan projeler arasında „Rasadnik" spor salonunun yeniden yapımı, Veles ve Gevgelija'daki atletizm pistleri, Radoviş'teki spor salonu, UKIM salonu, Aerodrom, Kruşevo ve Askeri Akademi'deki yeni salonlar ile Tetova'daki Şehir Stadyumu'nun yeni tribünleri yer alıyor. Milletvekili Katerina Dimitrovska, „sorun hiçbir zaman parada değil, önceliklerdeydi" diye vurguladı.

Rakam gerçekten kulağa hoş geliyor - ama arkasında ne olduğuna da bakmakta fayda var. Açıklama partiye ait, bağımsız bir rapor değil, ve „tamamlanan ya da başlatılan" ifadesi boşluk bırakıyor: o 60 projenin kaçı gerçekten bitmiş ve çalışıyor, kaçı hâlâ şantiye ya da yalnızca duyuru? Yatırımlar kameralar önünde tek bir çarpıcı rakama toplandığında, tablo çoğu zaman sahadaki durumdan daha etkileyici görünür.

Spor altyapısı gerçekten gerekli - çocuklar ve gençler çağdaş koşulları hak ediyor ve aklı başında hiç kimse yeni salonlara ve sahalara karşı çıkmaz. Ama yatırılan ile bitirilen arasındaki, kesilen kurdele ile çalışan tesis arasındaki fark, tam da PR'ın gerçeklikle yollarını ayırdığı yerdir. Gerçek gösterge açıklamada değil, birkaç yıl sonra o salonların çalışıp çalışmayacağında, bakımının yapılıp yapılmayacağında ve çocuklarla dolu olup olmayacağında olacak - yoksa bizde en kolayının inşa etmek, en zorunun ise bakımını yapmak olduğunu hatırlatan bir örnek daha mı olacaklar.