Владата се пофали со голема бројка: над 21 милион евра вложени во спортска инфраструктура за две години, преку 60 проекти низ земјата. Инвестиции во сали, атлетски патеки, игралишта и базени – и порака дека спортот повторно е меѓу националните приоритети.

Според соопштението на владејачката ВМРО-ДПМНЕ, меѓу реализираните или започнатите проекти се реконструкцијата на спортската сала „Расадник”, атлетските патеки во Велес и Гевгелија, спортската сала во Радовиш, салата на УКИМ, нови сали во Аеродром, Крушево и Воената академија, како и нови трибини на Градскиот стадион во Тетово. Пратеничката Катерина Димитровска нагласи дека „проблемот никогаш не бил во парите, туку во приоритетите”.

Бројката навистина звучи убаво – но вреди да се погледне и што стои зад неа. Соопштението е партиско, не независен извештај, а формулацијата „реализирани или започнати” остава простор: колку од тие 60 проекти се навистина завршени и функционираат, а колку се сè уште градилишта или само најави? Кога инвестициите се сумираат во една ефектна цифра пред камери, честопати сликата изгледа поимпресивно отколку состојбата на терен.

Спортската инфраструктура навистина е потребна – децата и младите заслужуваат современи услови, и никој нормален нема да се спротивстави на нови сали и игралишта. Но разликата меѓу вложено и завршено, меѓу пресечена лента и функционален објект, е таму каде PR-от се разидува со реалноста. Вистинскиот показател нема да биде во соопштението, туку во тоа дали за неколку години тие сали ќе работат, ќе се одржуваат и ќе бидат полни со деца – или ќе станат уште еден потсетник дека кај нас најлесно се гради, а најтешко се одржува.