Një vit pasi laburistët u kthyen triumfalisht në pushtet në Britani, spekulohet se kryeministri Kir Starmer mund të japë dorëheqjen që të hënën. Qeveria e mohon, por edhe vetë mohimi tregon sa thellë është lëkundur pozita e njeriut që para dymbëdhjetë muajsh dukej i paprekshëm.

Thashethemin e hodhi një gazetë që pretendon se Starmer do të largohet dhe do të caktojë afatin për largimin. Një burim nga qeveria, përkundrazi, deklaroi se kryeministri "ka për qëllim të vazhdojë ta drejtojë qeverinë". Por pavarësisht nëse thashethemi është i saktë, konteksti pas tij është real dhe i rëndë.

Shifrat janë mizore. Në zgjedhjet lokale laburistët humbën gati 1.500 vende këshilltarësh dhe kontrollin mbi 35 këshilla, ndërsa reformistët fituan një numër të ngjashëm, 1.451 vende. Një projeksion e tregoi partinë në 20 për qind - thuajse gjysmën e mbështetjes me të cilën fituan zgjedhjet e përgjithshme - dhe të barabartë me konservatorët. Më shumë se 97 deputetë laburistë kërkuan dorëheqjen e tij, ministrja e shëndetësisë u largua, ndërsa Endi Bernam fitoi një vend në parlament që i jep të drejtën ta sfidojë zyrtarisht Starmerin për lider.

Historia është e njohur për këdo që ndjek politikën në Ballkan: shpëtimtari i djeshëm bëhet barra e sotme me një shpejtësi të pabesueshme. Starmer erdhi në pushtet duke premtuar stabilitet pas vitesh kaosi me konservatorët. Një vit më vonë, partia e tij po shpërbëhet nga brenda, dhe votuesit që i besuan ikin drejt atyre që pak kohë më parë i urrenin.

Çfarë i ndodh një vendi kur nuk ka kujt t'i besojë? Britania i konsumoi konservatorët, tani po konsumon edhe laburistët, dhe në horizont po rriten reformistët që para pak vitesh ishin margjinë. Kur asnjë opsion nuk sjell rezultat, votuesit nuk pushojnë së votuari - ata thjesht ndryshojnë vendin ku e hedhin zemërimin. Dhe ky është një proces që rrallë mbaron mirë.