Една година откако лабуристите триумфално се вратија на власт во Британија, се шпекулира дека премиерот Кир Стармер може да поднесе оставка веќе во понеделник. Владата го демантира, но и самиот деманти кажува колку длабоко е затресена позицијата на човекот што пред дванаесет месеци изгледаше неприкосновен.

Гласината ја пушти весник кој тврди дека Стармер ќе си замине и ќе постави рок за заминувањето. Извор од владата за разлика од тоа порача дека премиерот „има намера да продолжи да ја води владата”. Но без оглед дали гласината е точна, контекстот зад неа е реален и тежок.

Бројките се суровите. На локалните избори лабуристите загубија речиси 1.500 одборнички места и контрола над 35 совети, додека реформистите добија слични 1.451 место. Проекција покажа дека партијата паднала на 20 проценти – речиси половина од поддршката со која победија на општите избори – и изедначена со конзервативците. Над 97 лабуристички пратеници побараа оставка, министерот за здравство си замина, а Енди Бернам освои место во парламентот што му дава право формално да го предизвика Стармер за лидер.

Приказната е позната секому што следи политика на Балканот: спасителот од вчера станува товар на денес со неверојатна брзина. Стармер дојде на власт носејќи ветување за стабилност по години хаос со конзервативците. Една година подоцна, неговата партија се распаѓа однатре, а гласачите што му веруваа бегаат кон оние што пред малку ги мразеа.

Што се случува со една земја кога нема кому да верува? Британија ги истроши конзервативците, сега ги троши и лабуристите, а на хоризонтот растат реформистите што пред неколку години беа маргина. Кога ниедна опција не носи резултат, гласачите не престануваат да гласаат – тие само го менуваат местото каде што го фрлаат гневот. И тоа е процес што ретко завршува добро.