Gemi Galeb - asıl adı RAMB III idi ve on yıllar boyunca birden fazla dönem yaşamayı başarmıştı - şimdi Rijeka'da çok özel bir Balkan fenomeninin sembolü olarak yatıyor: özellikle para ve müzeler söz konusu olduğunda hiçbir şey zamanında bitmez.

Geminin tarihi neredeyse roman gibi. 1930'lardan İtalyan muz taşıyıcısı, Afrika kolonilerinden meyve taşımak için. 1941'de Bingazi'de Müttefik kuvvetler tarafından torpidolandı. Almanya tarafından el konuldu, "Kiebitz" olarak yeniden adlandırıldı, 5 Kasım 1944'te Rijeka limanında batırıldı. 1947'de dipten çıkarıldı. 1950'lerde Josip Broz Tito'nun yüzer rezidansı olmak üzere restore edildi; bu gemide Bağlantısızlar Hareketi'nin Afrika ve Asya'ya yönelik diplomatik görevlerini gerçekleştirdi, 1953-1961.

Bugün? Rijeka şehri onu 2009'da yaklaşık 800.000 kuna karşılığında satın aldı. Restorasyon 22 milyon euroya ulaştı - 4 milyon AB fonlarından, 11 milyon Rijeka bütçesinden, kalanı diğer kaynaklardan. Ve müze hâlâ açık değil. Tarihçi Ervin Dubroviq net: "Geminin neden bitmediği için mazeret yok."

Bu, Balkanların çok iyi bildiği bir hikaye. Bir proje coşkuyla başlar, bütçeler doldurulur, harcanır, ama arka bahçeyi süpürmek ve kapıları açmak gerektiğinde bir şey ortaya çıkar. Bir şey için sorumluluk asla net değildir. Sonunda her komite "organizasyondan" sorumludur, ama sonuçtan kimse sorumlu değildir. Muz ve Tito'yu taşıyan bir gemi söz konusu olsa bile.

Makedonya ve bölge için bu açık bir aynadır. Projelerimizin kaçı - kültür merkezleri, müzeler, restorasyonlar - büyük fonlarla başlayıp açılış olmadan biter? Görünür bir nihai ürün olmadan belediye koridorlarında ne kadar sermaye duruyor? Galeb birinin tek başına trajedisi değildir, belirli bir idari sendromun simgesidir. Gemi zamanında Avrupa sınıfı bir turistik nokta olabilirdi. Şimdi her yıl daha fazla harcayan pahalı bir hatıradır.