"Hangi savaş önce bitecek? Bilmiyorum, belki takvim aynı olur." Bu cümleyle Donald Trump gazetecilere bir ev ödevi bıraktı - Putin ile dünyanın iki büyük çatışmasının acil sonu hakkında konuşup konuşmadığını çözmek. İran ve Ukrayna, tek bir hamlede.

Açıklama Rus başkanla 90 dakikalık telefon görüşmesinin ardından geldi. Aynı gün Trump şunu açıkladı: "Ukrayna'nın askeri olarak yenildiğini düşünüyorum." Bu tezden utanmıyor ve tonu yumuşatmıyor. Aynı zamanda Putin'in İran uranyumunu çözmek için yardım önerdiğini iddia ediyor - bu yıl ortak hale gelen ama bunu kabul etmeyen iki süper güç arasında bir tür diplomatik hizmet alışverişi.

Amerikan medyasında alıntılanan analistler, her iki çatışmanın aynı anda sona ermesinin basit bir nedeni olabileceğini belirtiyor - ekonomik sürdürülemezlik. Amerikan ekonomisi artık Kiev'i finanse edemez, Rus ekonomisi de yaptırımlarla uzun bir savaşa dayanamaz. Ama bu görüşler de eksik. Trump "Ukrayna yenildi" dediğinde, bu bir anlama gelir: Donbas ve Luhansk'ın teslim edilmesi.

Balkanlar için bu tür sınır pazarlığı doğrudan ve süregelen bir uyarı sinyali. Çünkü güçlüler haritaları telefon görüşmeleriyle yeniden çizdiklerinde, sonuçlar bize birkaç yıl sonra ulaşır. 20. yüzyılın tarihi bu.

Soru göründüğünden daha basit: Putin ve Trump gerçekten "çözüme yakın" olduklarına inanıyorsa, iki taraftaki askerler neden hâlâ ölüyor? Yoksa çözüm her birinin onu evde zafer olarak satabileceği bir şey mi, oysa savaş alanındaki gerçeklik tamamen farklı? Tarih hatırlıyor: büyük güçler arasındaki "hızlı anlaşmalar" genellikle küçük insanlar için kötü anlaşmalar demektir.