"Cila luftë do të mbarojë e para? Nuk e di, ndoshta afati do të jetë i njëjtë." Me atë fjali, Donald Trump u la gazetarëve detyrë shtëpie - të zbulonin nëse ka biseduar me Putinin për një fund urgjent të dy konflikteve më të mëdha botërore. Iran dhe Ukrainë, me një lëvizje.

Deklarata erdhi pas bisedës 90-minutëshe telefonike me presidentin rus. Po atë ditë Trump deklaroi: "Mendoj se Ukraina, ushtarakisht, është mposhtur." Nuk ka turp për këtë tezë dhe nuk e zbeh tonin. Njëkohësisht pohon se Putini ofroi ndihmë për zgjidhjen e uraniumit iranian - një lloj shkëmbimi shërbimesh diplomatike mes dy superfuqive që këtë vit u bënë partnere, pa e pranuar.

Analistët e cituar në mediat amerikane theksojnë se të dy konfliktet mund të mbarojnë njëkohësisht për një arsye të thjeshtë - paqëndrueshmëri ekonomike. Ekonomia amerikane nuk mund të financojë më Kievin, dhe as ajo ruse nuk mund të durojë një luftë afatgjatë me sanksione. Por edhe ato pikëpamje janë të paplota. Kur Trump thotë "Ukraina është mposhtur", kjo do të thotë një gjë: dorëzim i Donbasit dhe Luganskut.

Për Ballkanin, ky lloj tregtimi me kufij është një sinjal i drejtpërdrejtë dhe i vazhdueshëm paralajmërues. Sepse sa herë që të fuqishmit i rishkruajnë hartat përmes bisedave telefonike, pasojat mbërrijnë te ne pas disa vitesh. Kjo është historia e shekullit XX.

Pyetja është më e thjeshtë sesa duket: nëse Putini dhe Trump me të vërtetë besojnë se janë "afër zgjidhjes", pse ushtarët e të dyja palëve ende po vdesin? Apo zgjidhja është që secili prej tyre mund ta shesë si fitore në shtëpi, ndërsa realiteti në fushën e betejës është krejt tjetër? Historia kujton se "marrëveshjet e shpejta" mes fuqive të mëdha zakonisht do të thonë marrëveshje të këqija për njerëzit e vegjël.