Donald Trump, kendi platformu "Truth Social"da Sırbistan Cumhurbaşkanı Aleksandar Vuçiç hakkında bir yazı paylaştı - Belgrad'da Washington-Sırbistan ilişkilerinin hiç bu kadar iyi olmadığının işareti olarak okunan bir jest. Yazı, Vuçiç'in Sırbistan'da Amerika'ya desteğin mevcut Amerikan yönetimi altında "birdenbire keskin bir sıçrama yaptığı" sözlerini aktarıyordu.

Vuçiç daha da ileri gitti - Trump'ı Belgrad'ı ziyarete davet etti. 1999 NATO bombardımanının anıları derinden yerleşik kalsa da Sırp vatandaşların ruh halinin değiştiğini vurguladı. İşte asıl hikaye tam da burada: bir kuşakta bir numaralı düşmanın nasıl makbul bir konuk haline geldiği.

Trump'ın Vuçiç'in mesajını güçlendirmesi ilk kez değil - daha önce onun mayıs sonundaki bir röportajını da paylaşmıştı. Böyle her paylaşım Belgrad'da diplomatik bir kupa gibi karşılanıyor, Sırbistan'ın doğru masada oturduğunun kanıtı olarak. Ama sormakta fayda var - güçlü olan seni alıntıladığında, bu eşitler arası bir ortaklık mı, yoksa yalnızca o an ona yarayan işe yarar bir açıklama mı?

Balkanlar için oyun tanıdık. Küçük devletler başarılarını çoğu zaman büyüklerden ne kadar ilgi gördükleriyle ölçer ve sosyal medyada tek bir paylaşım manşet haberine dönüşür. Nadiren sorulan soru şu: sıradan vatandaş liderler arasındaki o sıcaklıktan somut olarak ne kazanıyor - daha iyi bir yaşam mı, yoksa yalnızca büyük birinin nihayet onları fark ettiği hissi mi? İltifat diplomasisi ekranda güzel görünür, ama değeri ancak elle tutulur bir şeye dönüştüğünde ölçülür.