Donald Trumpi ndau në platformën e vet "Truth Social" një shkrim për presidentin serb Aleksandar Vuçiq - gjest që në Beograd lexohet si shenjë se marrëdhëniet Uashington-Serbi kurrë nuk kanë qenë më të mira. Shkrimi përcillte fjalët e Vuçiqit se mbështetja për Amerikën në Serbi "papritur u ngrit fort" nën administratën e tanishme amerikane.

Vuçiqi shkoi edhe më tej - e ftoi Trumpin të vizitojë Beogradin. Theksoi se disponimi te qytetarët serbë ka ndryshuar, edhe pse kujtimet e bombardimit të NATO-s të vitit 1999 mbeten thellë të rrënjosura. Pikërisht aty qëndron historia e vërtetë: si për një gjeneratë armiku numër një bëhet mysafir i dëshiruar.

Kjo nuk është hera e parë që Trumpi e përforcon mesazhin e Vuçiqit - më parë ndau edhe një intervistë të tij nga fundi i majit. Çdo ndarje e tillë në Beograd pritet si trofe diplomatik, dëshmi se Serbia ulet në tryezën e duhur. Por ia vlen të pyetet - kur i fuqishmi të citon, a është kjo partneritet mes të barabartëve, apo vetëm një deklaratë e dobishme që i shërben atij në atë çast?

Për Ballkanin, loja është e njohur. Shtetet e vogla shpesh e masin suksesin e vet sipas asaj sa vëmendje marrin nga të mëdhenjtë, kurse një ndarje e vetme në rrjete sociale kthehet në lajm kryesor. Pyetja që rrallë shtrohet është çfarë fiton konkretisht qytetari i zakonshëm nga ajo ngrohtësi mes liderëve - jetë më të mirë, apo vetëm ndjenjën se dikush i madh më në fund i vuri re. Diplomacia e komplimenteve duket bukur në ekran, por vlera e saj matet vetëm kur shndërrohet në diçka të prekshme.