Savaş yalnızca kahramanlar yaratmaz - kendi safları içinde canavarlar da yaratır. Ukrayna, „155" tugayından askerlerin Kiev bölgesinden iki kardeşi, sivilleri, kaçırıp öldürmekle suçlandığı bir skandalla sarsıldı. Hikâye o kadar karanlık ki savaşın dördüncü yılında bile şok etmeyi başarıyor.

Aktarılanlara göre kardeşler 27-28 Haziran gecesi bir aile evinden alınmış, Poltava bölgesine götürülmüş ve orada öldürülmüş. Gruba tugay komutanı Stanislav Luçanov önderlik etmiş; kendi başına görev yerini terk etmiş ve kaçak durumda. Dokuz asker gözaltına alındı ve yasadışı özgürlükten yoksun bırakma ve cinayetle suçlandı.

Başkomutan Oleksandr Sirskiy, askeri güvenlik servisi ve polis tarafından bir soruşturma başlatılmasını emretti. Genelkurmay, kimliği belirlenen tüm katılımcıların suçlandığını açıkladı. Ama böyle bir şeyin olması - kendi devletlerinin üniformasını taşıyan insanların kendi sivillerini kaçırıp öldürmesi - hiçbir soruşturmanın geri alamayacağı bir şeyi ortaya koyuyor.

Savaş silahı ve şiddeti meşrulaştırır, sonra bazı insanlar düşmanla komşu arasındaki çizgiyi yitirir. Bu cephenin hikâyesi değil - bu, savaşın çok gerideki insanlara ne yaptığının hikâyesi. Balkanlar kendi savaşlarını hatırlar ve en korkunç suçları çoğu zaman dışarıdaki düşmanın değil, karşısındaki insanı görmeyi bırakmış, aynı üniformadaki birinin işlediğini bilir. Soru yalnızca kimin hesap vereceği değil, savaşın perdesi altında kaç böyle vakanın bildirilmeden kaldığıdır.