Војната не создава само херои – создава и чудовишта во сопствените редови. Украина ја потресе скандал во кој војници од бригадата „155″ се обвинети дека киднапирале и убиле двајца браќа, цивили од Киевската област. Приказната е толку темна што дури и во четврта година војна успева да шокира.

Според изнесеното, браќата биле одведени од семејна куќа во ноќта меѓу 27 и 28 јуни, префрлени во Полтавската област и таму убиени. Групата ја предводел Станислав Лучанов, командант на бригадата, кој самоволно го напуштил местото и е во бегство. Деветмина војници се приведени и обвинети за противзаконско лишување од слобода и убиство.

Врховниот командант Олександар Сирски нареди истрага на воената безбедносна служба и полицијата. Од Генералштабот соопштија дека сите идентификувани учесници се обвинети. Но самиот факт дека вакво нешто се случило – дека луѓе во униформа на својата држава киднапираат и убиваат сопствени цивили – открива нешто што ниту една истрага не може да го поправи наназад.

Војната ги легитимизира оружјето и насилството, а потоа некои луѓе ја губат границата меѓу непријател и сосед. Ова не е приказна за фронтот – тоа е приказна за тоа што војната им прави на луѓето длабоко зад него. Балканот ги памети своите војни и знае дека најстрашните злосторства често не ги прави непријателот однадвор, туку некој во иста униформа што престанал да го гледа човекот преку себе. Прашањето не е само кој ќе одговара, туку колку вакви случаи остануваат непријавени под превезот на војната.