Lufta nuk krijon vetëm heronj - krijon edhe përbindësha në radhët e veta. Ukrainën e tronditi një skandal në të cilin ushtarë nga brigada „155" akuzohen se rrëmbyen dhe vranë dy vëllezër, civilë nga rajoni i Kievit. Historia është aq e errët sa edhe në vitin e katërt të luftës arrin të tronditë.

Sipas asaj që u tha, vëllezërit u morën nga një shtëpi familjare natën ndërmjet 27 dhe 28 qershorit, u transferuan në rajonin e Poltavës dhe u vranë atje. Grupin e drejtoi Stanislav Luçanov, komandanti i brigadës, i cili e braktisi vetë vendin dhe është në arrati. Nëntë ushtarë janë ndaluar dhe akuzohen për heqje të paligjshme të lirisë dhe vrasje.

Komandanti suprem Oleksandër Sirski urdhëroi një hetim nga shërbimi i sigurisë ushtarake dhe policia. Nga Shtabi i Përgjithshëm njoftuan se të gjithë pjesëmarrësit e identifikuar janë akuzuar. Por vetë fakti se diçka e tillë ndodhi - që njerëz me uniformën e shtetit të tyre rrëmbejnë dhe vrasin civilët e vet - zbulon diçka që asnjë hetim nuk mund ta ndreqë prapa.

Lufta legjitimon armët dhe dhunën, dhe pastaj disa njerëz e humbin kufirin ndërmjet armikut dhe fqinjit. Kjo nuk është një histori për frontin - është një histori për atë që lufta u bën njerëzve thellë pas tij. Ballkani i mban mend luftërat e veta dhe e di se krimet më të tmerrshme shpesh nuk i bën armiku nga jashtë, por dikush në të njëjtën uniformë që ka pushuar të shohë njeriun përballë. Pyetja nuk është vetëm kush do të përgjigjet, por sa raste të tilla mbeten pa u raportuar nën perden e luftës.