Venezuela, modern tarihinin en ağır felaketlerinden biriyle boğuşuyor. 7,2 ve 7,5 büyüklüğündeki iki şiddetli deprem, başkent Karakas yakınındaki kıyı eyaleti La Guaira'yı vurdu. İkisinin daha güçlüsü, ülkede son yüzyılda kaydedilen en şiddetlilerden biri.

Rakamlar yıkıcı. En az 1.430 ölü doğrulandı; Birleşmiş Milletler tahminlerine göre ise 50.000 kişi kayıp olarak listeleniyor. Yüzlerce bina çöktü, binlerce insan enkaz altında mahsur kaldı. Kurtarma ekipleri zamanla yarışıyor - kritik 72 saatlik pencere geçiyor, ancak mahsur kalanların suya ve havaya erişimi varsa uzayabilir.

Sahaya Meksika, İspanya, ABD, Birleşik Krallık ve diğer ülkelerden kurtarma ekipleri ulaştı - bir kişiyi daha canlı çıkarma umuduyla yüzlerce gönüllü. Ama operasyonlar zorlaşmış durumda: yeterince gelişmiş ekipman yok, enkaz ise ağır. „Onu makineler olmadan kurtarmak imkânsız" diyor oğlunu arayan bir baba. Bir başka akraba, onun inlediğini duyduklarını ve zamanında çıkaracaklarını umduğunu anlatıyor.

Her rakamın arkasında bir insan ve bekleyen bir aile var. Ulusal Meclis başkanı „kurtarılan her kişi bir mucize" dedi - beklentilerin ne kadar düştüğünü gösteren bir cümle. Balkanlar depremleri kendi deneyiminden tanıyor; 1963 Üsküp'ünden komşuluktaki son trajedilere kadar, ve tam da bu yüzden Venezuela'nın acısı uzak değil. Yer sarsıldığında soru hep aynı: sistem hazır mıydı, ve hazırsa kaç can kurtarılabilirdi.