Venezuela po përballet me një nga katastrofat më të rënda në historinë e saj moderne. Dy tërmete të fuqishme, me magnitudë 7,2 dhe 7,5, goditën shtetin bregdetar La Guaira pranë kryeqytetit Karakas. Më i fuqishmi prej tyre është ndër më të fortët e regjistruar në vend në shekullin e fundit.

Shifrat janë rrënqethëse. Janë konfirmuar të paktën 1.430 të vdekur, ndërsa sipas vlerësimeve të Kombeve të Bashkuara, deri në 50.000 njerëz figurojnë si të zhdukur. Qindra ndërtesa janë shembur, mijëra njerëz janë bllokuar nën rrënoja. Ekipet e shpëtimit punojnë në garë me kohën - dritarja kritike prej 72 orësh po kalon, ndonëse mund të zgjatet nëse të bllokuarit kanë qasje në ujë e ajër.

Në terren mbërritën ekipe shpëtimi nga Meksika, Spanja, SHBA-të, Britania e Madhe dhe vende të tjera - qindra vullnetarë me shpresën se do të nxjerrin dikë tjetër gjallë. Por operacionet janë të vështirësuara: nuk ka mjaft pajisje të sofistikuara, ndërsa rrënojat janë të rënda. „Është e pamundur ta shpëtojmë pa makineri", thotë një baba që kërkon të birin. Një i afërm tjetër rrëfen se e dëgjojnë duke rënkuar dhe shpreson se do ta nxjerrin me kohë.

Pas çdo shifre qëndron një njeri dhe një familje që pret. Kryetari i Kuvendit Popullor deklaroi se „çdo i shpëtuar është mrekulli" - një fjali që tregon sa shumë janë ulur pritshmëritë. Ballkani i njeh tërmetet nga përvoja e vet, nga Shkupi i vitit 1963 deri te tragjeditë e fundit në fqinjësi, dhe pikërisht prandaj dhimbja e Venezuelës nuk është e largët. Kur dridhet toka, pyetja është gjithmonë e njëjtë: a ishte sistemi i gatshëm, dhe sa jetë mund të ishin shpëtuar nëse ishte.