VMRO-DPMNE yine aynı tezi çıkarıyor, bu kez anayasa değişikliği meselesi olarak paketlenmiş halde: Avrupa kurumları Kuzey Makedonya'nın ilerlemesini överken, anayasa değişikliklerini tek reform olarak dayatanın muhalefet lideri Venko Filipçe olduğunu söylüyorlar - üstelik, iddialarına göre, Bulgaristan Cumhurbaşkanı Rumen Radev ile aynı çizgide.

İktidar partisi Brüksel'den gelen takdirlere yaslanıyor - Avrupa Konseyi Başkanı ile Komisyon'un Makedonya'yı sonuç üreten bir bölgesel lider olarak gördüğünü hatırlatıyor. Buradan da asıl noktasını kuruyor: Avrupa memnunsa, muhalefet neden tam da anayasa değişikliklerinde ısrar ediyor; üstelik bu, birçok Makedon için tarihsel olarak baskı altında verilen bir taviz anlamına gelen bir mesele?

Söylem daha da ileri gidiyor. Filipçe, ulusal ve kimlik tavizlerine hazır bir Radev „ajanı“ olarak adlandırılıyor; anayasa değişiklikleri ise Zoran Zaev'in isim anlaşmasıyla kıyaslanıyor - hatta „daha büyük bir ihanet“ olarak. Bu, her seçim döneminden tanıdığımız bir dil: karşı taraf sadece yanılmıyor, ulusal bir düşman.

Burada her iki tarafa karşı da şüphecilik yerinde. VMRO-DPMNE olası seçimler öncesinde bir iktidar partisi olarak konuşuyor ve bu çerçeveden açık bir çıkarı var - kendini kimliğin savunucusu, muhalefeti ise bir tehdit olarak göstermek. Bu, anayasa meselesini önemsiz kılmıyor; aksine, Makedonya'nın karşı karşıya olduğu en zor meselelerden biri. Ama karmaşık bir devlet meselesi „ajan“ etiketine indirgendiğinde, kaybeden tartışmanın kendisi oluyor.

Seçmenin kendine sorması gereken soru kimin kime hain dediği değil, daha zoru: anayasa değişiklikleri gerçekte ne istiyor, bundan kim yararlanıyor ve her senaryoda Makedonya ne kazanıyor ya da kaybediyor? Bu soruya tek bir açıklama bile - ne iktidardan ne muhalefetten - dürüst bir yanıt vermiyor. Ve etiketler uçuşurken, gerçek bir tartışmasız kalan tam da bu soru oluyor.