Четириесет и двегодишен осуденик од селото Тебреште починал во кругот на казнено-поправната установа „Идризово“, откако се качил на бандера и се фатил за жица под струен напон. Случајот бил пријавен во 14:43 часот, а екипа на Итната медицинска помош што излегла на терен констатирала смрт.

Соопштението од полицијата е кратко и технички прецизно: човекот се качил, се фатил, паднал. Тоа е сè што е кажано јавно. Ниту збор за тоа зошто во внатрешниот двор на најголемиот затвор во земјава има бандера која осуденик може да ја искачи, ниту зошто на неа виси жица под напон до која некој може да допре со рака.

Затворот со најмногу луѓе под клуч во Македонија би требало да биде контролирана средина – тоа е буквално неговата дефиниција. Внатрешното шеталиште не е шума ниту напуштена индустриска зона; тоа е дел од установата каде осудениците секојдневно поминуваат време под надзор. Ако таму постои непокриен извор на смртоносен напон, тоа не е несреќа што паднала од небо, туку пропуст што чекал да го најде својот човек.

„Се преземаат мерки за расчистување на случајот“, велат од полицијата. Формулацијата ја знаеме напамет. Прашањето што останува е дали расчистувањето ќе стигне и до инспекцијата на електричните инсталации во установата, или ќе заврши на записник за еден човек што направил нешто што не смеел.

„Идризово“ со години е синоним за преполнетост, за објекти кои се распаѓаат и за реформи што се најавуваат од мандат во мандат. Секој извештај за состојбата таму завршува со препораки, а секој следен почнува од истата точка. Овој пат сметката не ја плати системот – ја плати еден човек кој беше во негови раце.