Се капеш до римски град од првиот век, а дината над тебе е висока триесет метри: десет плажи за последното капење

Августовската гужва си заминува, водата останува топла уште недели. Тоа е моментот кога јужниот шпански брег се отвора онака како што изгледа на фотографиите – без ред за паркинг и без пешкир до пешкир.

Најсилниот пример е Болонија кај Тарифа, каде што се капеш до римските урнатини на Баело Клаудија. Плажата има дина висока 30 метри и широка 200, која полека го голта борот зад неа. Археолошкиот комплекс чува остатоци од форум, храмови, светилиште, пазар, базилика, театар, терми и фабрика за солење риба. Малку места на Медитеранот нудат капење и антички град во иста рамка.

Неколку километри понатаму е Пунта Палома, десет километри од Тарифа, каде пејзажот со дини се протега километри по крајбрежјето. Тоа е омилено место на кајтсурферите поради ветрот што овде дува речиси постојано – истиот ветер поради кој другите плажи се празни, а оваа полна.

Ако сакаш вода со боја од разгледница, Маро кај Нерха е делот од брегот со карпи и мали заливи каде има помалку луѓе отколку на соседните плажи во истата општина. Со маска или со кајак се стигнува до скриени водопади под карпите.

Најтешко достапна е Кала де Енмедио во Кабо де Гата. Се пешачи половина час од Агва Амарга или дваесет минути од Кала Пломо – или се доаѓа со чамец. Таму имало корален гребен; денес од него останале фосилизирани дини меѓу кои се формираат базенчиња со интензивно сина вода.

Во истиот парк е Плајата де лос Хеновесес, залив подолг од километар со плитка вода и без ниту една услуга. Ни туш, ни кафуле, ни сенка. Кој оди таму, носи вода, храна и заштита од сонце – или се враќа порано отколку што планирал.

На атлантската страна е Ел Палмар кај Вехер де ла Фронтера: единаесет километри песок и вода што навистина лади, за разлика од Медитеранот во август. Има доволно плажни барови и залези за кои не треба филтер.

Во Уелва, Масагон и Маталасканјас се потпираат на нешто што ретко се среќава – Националниот парк Доњана зад грбот. Плажите се толку долги што е тешко да бидеш близу до некого. Кулата од шеснаесеттиот век во Торе дел Лоро и кулата Ла Игера, што морето постојано ја мие, се двете најфотографирани точки на тој брег.

Кај Марбеља, Кабопино е доказ дека и најизградениот брег во Шпанија задржал нешто природно: четиринаесет километри од центарот, во заштитеното подрачје на дините Артола, со арапска стражарска кула висока 15 метри. А во Гранада, Ла Рихана е камчеста плажа опкружена со карпи, каде се изнајмува даска или кајак и се обиколуваат пештери.

Десет плажи, ниту една не бара авионска карта преку океанот. Прашањето е дали Балканот некогаш ќе научи дека септември е најдобриот месец на морето – или ќе продолжиме сите заедно да се туркаме во првата половина од август затоа што така било и лани.