Иран достави предлог до САД преку Пакистан: отворање на Хормускиот теснец и прекин на огнот – а нуклеарните преговори да се одложат за подоцна. Ако звучи невообичаено да се нуди враќање на светскиот нафтен пат во замена за само пауза во бомбардирањето – тоа е затоа што состојбата е критична. Иранскиот министер за надворешни работи Абас Арагчи патувал до Исламабад за директни преговори, но американскиот изпраќач ги откажал своите патувања. Договор нема.

Белата куќа реагираше преку портпаролката Оливија Велс: „САД нема да преговараат преку медиумите”. Трамп, пак, изјавил дека сака да го задржи блокирањето на извозот на нафта и дека Иран има „само околу три дена” пред внатрешниот притисок на нафтоводите да стане критичен. Три дена – тоа е или прецизна проценка или дипломатски притисок. Во двата случаи, ситуацијата не изгледа стабилно.

Хормускиот теснец е една од најважните точки на светскиот транзит на нафта – 20% од глобалната трговија со нафта поминува низ него. Блокирањето е оружје кое Иран го употреби претходно само со закани; сега, со ембарго на нивниот извоз, рамнотежата е поинаква. Иранското раководство е поделено: дел сакаат да попуштат, дел сметаат дека попуштање без гаранции е самоубиство.

За земјите на Балканот, кои увезуваат нафта и кои се под европскиот енергетски притисок, исходот на овие преговори не е далечна работа. Цената на нафтата не пита за географија.