Миди здолништето – тоа што завршува некаде меѓу коленото и глуждот – е единствената работа во есенската гардероба што работи и со патики и со чевли со потпетица, без да се промени ништо друго освен горниот дел.

Понеделник и вторник: чипка и цветови

Црно чипкано миди со едноставен бел плетен елек. Комбинацијата функционира затоа што чипката сама по себе е доволна – сè што ѝ треба горе е нешто што молчи. Со потпетица оди на вечера, со рамни чевли оди на работа.

Со шарено цветно миди правилото е исто, само обратно: бела кошула или маица долу, џемперче преку рамо кога ќе се разлади. Тоа е фустан што секоја наша баба го имала во некоја варијанта, само што тогаш не се викаше винтиџ, туку облека.

Среда и четврток: карирано и клоширано

Карираното миди – тартан, вичи или принц од Велс – со плетена жакетка е она што модата го нарекува препи. Кај нас тоа е униформа што половина луѓе ја носеле во училиште, и токму затоа изгледа природно, а не костимирано.

Клошираното миди во целосно црна комбинација, или со бела кошула со подвиткани ракави и марамче околу вратот. Оваа е единствената од седумте што не бара размислување – ако утрото нема време, тука нема како да се згреши.

Петок, сабота, недела

Бело миди со основен плетен елек, со инспирација од педесеттите и Грејс Кели. Со машнички и балетанки, тоа е комбинација што изгледа помирна одошто е.

Тексас миди во каки боја е викенд-верзијата – со маица од бенд или со бела кошула, зависи дали денот оди кон пазар или кон вечера. Деведесеттите се вратија и никој не се извини за тоа.

И на крај: бело миди со рачен вез и волани, со ленен горен дел и кожна или велурна јакна преку. Тоа е парчето за кое се плаќа најмногу, а се носи најретко – но кога ќе се извади, ништо друго на масата не се гледа.

Ниту една од овие комбинации не бара нешто ново да се купи за да проработи – сето потребно веќе виси во плакарот. Тоа е ретка вест во индустрија што живее од спротивното.