Мал француски град држи Веласкез, Муриљо и Пикасо: четири дена годишно Кастр се преправа дека е Венеција

Постои еден француски град што четири дена во годината се преправа дека е Венеција – и, за разлика од повеќето такви обиди, има основа за тоа. Кастр, во департманот Тарн, е граден врз река, со редови стари куќи што излегуваат директно на водата. Не се туристичка декорација. Тоа биле работилници на кожари, бојаџии и занаетчии, денес претворени во домови и дуќани.

Од 10 до 13 септември градот го одржува „Escapade Vénitienne“. Врвот е во петокот, 11 септември, со таканареченото славје на водата: поворка чамци по реката Агу, кореографија, акробати и симболичен „лет на ангелот“ – истиот оној ритуал што Венеција го изведува со векови. Низ уличките одат маскирани фигури во костими од XVIII век, се поставува италијански пазар, има поворки и настапи.

Она што го прави местото повеќе од фестивал е тоа што останува кога маските ќе се тргнат. Кастр е на околу еден час со кола и од Тулуз и од Каркасон, опкружен со зеленилото на регионалниот парк О Лангдок. Во стариот дел има средновековни улички, катедрала, урнатини од замок на ридот и плоштад именуван по Жан Жорес, социјалистичкиот политичар роден токму тука.

И тука доаѓа изненадувањето. Во епископската палата од XVII век се наоѓа музеј на Гоја, со една од најзначајните збирки шпанска уметност во Франција – Веласкез, Муриљо, Алонсо Кано, Пикасо. Град од оваа големина што држи таква колекција е ретка појава.

Градините на епископијата се уредени по принципите на Андре Ле Нотр, човекот што ги замислил градините на Версај. Геометрија, симетрија, ништо случајно.

Околината носи уште три причини да се остане подолго. Сидобр е област со огромни гранитни блокови расфрлани низ шумите. Отпул е средновековно село на карпест гребен, триесет километри јужно, врзано за катарската историја – до него води пешачки мост долг 140 метри, кој ги поврзува двете височини кај Мазаме. А во Соре, околу триесет и пет километри западно, стои поранешна опатија-школа од XVIII век што станала кралска воена академија, денес отворена како музеј.

За читател од Балканот сето ова има позната форма. Мал град со река, стари куќи над водата, тврдина на ридот и фестивал што му дава смисла на календарот. Разликата не е во тоа што го имаат – разликата е што со тоа што го имаат прават нешто четири дена во годината.