Skip to content

Пет случаи на семејно насилство за 24 часа: Битола, Тетово, Берово, Пробиштип, Кавадарци, Скопје – четворица во притвор

1 мин. читање
Сподели
Пет случаи на семејно насилство за 24 часа: Битола, Тетово, Берово, Пробиштип, Кавадарци, Скопје – четворица во притвор

За само 24 часа, македонската полиција регистрирала пет одделни случаи на семејно насилство во разни делови од земјата. Четворица осомничени се лишени од слобода. Бројот е, како што МВР го опишува, „сериозен безбедносен и општествен проблем” – а тоа е официјална формулација, не уплатеа.

Најсериозниот инцидент – Битола. Околу 04:30 на 25 мај, во семејниот дом, 51-годишен маж со иницијали Т.С. физички нападнал својата 54-годишна сопруга користејќи метални и дрвени предмети. Судија во основниот суд во Битола утврди притворска мерка. „Метални и дрвени предмети” во краток полициски опис ги покрива работите кои генерално завршуваат со тешки повреди или смрт.

Други случаи во истиот период: во тетовско село, 57-годишна жена пријавила дека нејзиниот 36-годишен син ѝ се заканувал со нож во семејниот дом. Осомничениот е приведен. Во Берово, 42-годишен маж – физички напад врз 35-годишна сопруга. Во Пробиштип, 41-годишна жена – напад од вонбрачен партнер. Во Кавадарци, 20-годишен Струмичанец – напад врз 19-годишна невенчана сопруга „во објект во близина на плантажи”. Во Скопје (Карпош), 20-годишен син – закани кон 55-годишна мајка и оштетување на инвентар.

Пет случаи. Различни региони. Различни возрасти. Различни релации – сопруга, мајка, син, вонбрачен партнер. Што ги поврзува? Истиот модел: семејниот дом како место на физичка опасност, не како место на безбедност. Сè уште доминантно мажи кои нападнале жени, со повремени исклучоци како синот кој се закануваше на мајка.

Бројот – 5 случаи на 24 часа – не е статистички исклучок. Експертите за родова рамноправност повеќе пати истакнувале дека официјалните статистики опфаќаат само пријавени случаи, а голем дел од насилството во домот никогаш не доаѓа до полиција поради страв, срам или економска зависност на жртвата.

Прашањето кое македонското општество не сака да го постави: каде се превентивните служби? Колку советувалишта работат за жртви во моментот? Дали полицијата има ресурси за брза реакција, или само документира штета? И најважно – дали оние кои добиваат притворска мерка завршуваат на сериозно судење, или излегуваат после неколку месеци со условна казна?