Почина Мартин Треневски, поранешен министер, амбасадор и новинар – една од ретките личности кои поминаа низ скоро сите институционални улоги во првите години на независна Македонија и сепак останаа во колективното сеќавање. Семејството ја објави веста; погребот ќе биде на 27 мај во 13:00 часот на Градските гробишта Бутел.

Треневски беше роден во 1949 година во Скопје. Дипломираше англиски јазик и литература на Филолошкиот факултет „Св. Кирил и Методиј”, а магистрираше политички науки. Новинарската кариера ја почна со текстови во дневни, неделни и месечни гласила во Скопје. Професионалниот врв во новинарството го достигна во тогашната агенција ТАНЈУГ, каде во 1986 година беше именуван за дописник од Австралија и Јужниот Пацифик.

Тоа е местото каде Треневски направи нешто што мала група македонски новинари го направиле: ја следеше и афирмираше македонската заедница во далечниот дел од дијаспората. Во времето кога македонската емиграција во Австралија беше политички пресретната – со притисоци од грчките лоби-групи врз австралиските власти, со борба за идентитет и самоопределување – неговите дописи беа мост со домовината.

По осамостојувањето на Македонија, Треневски беше министер за информации во првата влада, а подоцна министер во Министерството за иселеништво. Како амбасадор претставуваше Македонија во Шведска, Норвешка, Финска, Естонија, генерален конзул во Торонто, и амбасадор во НАТО. Тоа е портфолио кое ретки дипломати го имаат – и северноевропските скандинавски земји и НАТО за време на критичната пред-приемна фаза.

Политички, Треневски беше член и активист на ВМРО-ДПМНЕ од почетоците на партијата. Тоа е важно за контекст: тој не беше „независен експерт” туку дел од политичка струја која ја обликуваше Македонија во првите две децении. За негова работа како новинар, публицист и дипломат добил повеќе домашни и меѓународни награди, меѓу кои најпрестижната – „Мито Хаџивасилев-Јасмин” во 1983 година.

Што останува од генерација која си оди? Треневски беше дел од генерацијата која имаше двете кариери – и под Југославија, и под независна Македонија. Тие луѓе го разбираа транзициониот период не како книжен концепт, туку како свој личен живот. Без таа генерација, разбирањето на македонските 30 години е значително помало. Почивај во мир.