Случајот со седумте студенти на магистерски студии на Филозофскиот факултет отвори многу поголемо прашање од самото отпишување. Откако Државниот просветен инспекторат утврди дека тие биле запишани без да ги исполнуваат законските услови – наместо 240 ЕКТС кредити од академски студии имале 180 од стручни – факултетот им го прекина статусот.

Но тука не треба да заврши приказната . Дали претходно имало запишани кои завршиле, ова отвара сомнеж дека и во минатото студенти со исти или слични „недостатоци“ можеби биле запишани и можеби успешно ги завршиле магистерските студии.

Станува збор за сериозен системски пропуст – или свесно игнорирање на законските критериуми. Прашањето е едноставно: како е можно институција да запише студент без услови, да му наплати школарина, да му дозволи да студира, а потоа –  да утврди дека не бил подобен?

Уште посериозно, дали некој веќе има магистерска диплома стекната под истите околности? И ако има – дали тие дипломи се валидни или ќе следуваат нови поништувања?

Одговорноста во ваков случај не може да се префрли само на студентите. Тие аплицираат, но институцијата е таа што проверува, одобрува и запишува. Доколку има пропуст, тој е институционален.

Случајот со отпишаните студенти не смее да остане изолиран инцидент. Потребна е реакција од целиот државен апарат – од инспекциските служби до надлежните министерства – и итна, сеопфатна проверка на сите факултети. Особено ако се знае дека слични сомнежи за незаконити уписи постоеле и претходно, вклучително и на Академијата за судии и јавни обвинители. Ако системот еднаш ( двапати ) дозволил вакви пропусти, тогаш прашањето не е дали има уште случаи – туку колку се и каде се кријат.