Една принцеза дизајнерка, еден официјален наследник за кого се шушка дека не е спремен, и една монархија што тивко бара излез. Тајланд повторно ја отвора најделикатната тема – кој ќе седне на тронот.

Државната посета на тајландскиот крал Рама Десетти и кралицата Сутида на Франција кон крајот на јуни – дури втора во неговото владеење – можеше да остане само дипломатска церемонија во Елисејската палата. Но вниманието го привлече една друга фигура: принцезата Сиривананвари, најмладата ќерка на кралот, која го придружуваше семејството на целата турнеја. Нејзиното сè поистакнато присуство повторно ја разгоре расправата што тајландскиот двор најмногу сака да ја избегне – прашањето за наследството.

Приказната за оваа принцеза е сама по себе необична. Таа е единственото дете од вториот брак на кралот што не беше лишено од титули кога тој ги отфрли поранешната сопруга и останатите деца. Донесена како дете назад од Англија во Тајланд, со години прерасна во една од најблиските фигури на монархот, а истовремено изгради и кариера како модна дизајнерка. Позиција што ретко кој во една монархија ја има – истовремено и надвор и во самото срце на семејството.

Зад церемонијалниот сјај се крие вистинска неизвесност. Официјалниот наследник е принцот Дипангкорн, но околу него постојано кружат прашања за неговата способност да ја води круната. Смртта на постарата полусестра, некогашната претпоставена наследничка, по три години во кома, дополнително ја заматија линијата на наследство. Тајландскиот закон од 1924 година дозволува и жена да влезе во редот на наследство доколку нема машки наследник – но само со одобрение на парламентот. Оттука и шпекулациите дека токму Сиривананвари би можела да се појави како кандидатка.

За читателот на овие простори, ова е потсетник дека прашањето „кој по кралот“ никаде не е едноставно – ни во древните монархии на Азија, ни на Балканот каде наследството на власта често се решаваше со крв, а не со протокол. Разликата е што Тајланд ова го прави зад затворени врати, преку модни изложби и државни банкети, додека вистинската битка за тронот се води во тишина. А тишината, како и секаде, обично значи дека одлуката уште не е донесена – или дека веќе е донесена, но никој не смее да ја изговори гласно.