УКЛО Битола отвора втор уписен рок со 1.288 слободни места: Празните клупи не се распоредени случајно

Универзитетот „Св. Климент Охридски“ во Битола отвора втор уписен рок на 9 септември, а слободни се 1.288 места. Од нив 523 се за редовни студенти, 424 за студенти со партиципација во студирањето и 341 за кандидати што ќе се определат за вонредно студирање.

Бројката вреди да се погледне двапати. Не станува збор за дополнителна квота отворена поради интерес – станува збор за места што првиот уписен рок не ги пополнил.

Каде има најмногу празни места

Најмногу слободни места има на Техничкиот факултет – 269 за сите насоки. Исклучок се мехатрониката и инженерството за заштита на животната и работната средина, каде уште во првиот рок бил забележан видлив интерес.

Останатите единици во Битола: Факултетот за информатички комуникациски технологии со 174 места, Педагошкиот факултет со 190, Факултетот за биотехнички науки со 66, и Ветеринарниот факултет со најмалку – вкупно 15. На Високата медицинска школа во Битола останале уште 88 индекси.

Втор уписен рок на 9, 10 и 11 септември ќе има и во единиците на УКЛО надвор од Битола: Факултетот за безбедност во Скопје со 66 слободни места, Правниот факултет во Кичево со 59, Технолошко-техничкиот факултет во Велес со 92, Економскиот факултет во Прилеп со 121 и Факултетот за туризам и угостителство во Охрид со 148.

Дали ова е добра или лоша вест?

За осумнаесетгодишникот што сè уште не се одлучил – одлична. Има уште три дена и реален избор меѓу десетина факултети низ пет градови.

За универзитетот – потешко прашање. Празните места на Техничкиот факултет не се статистичка случајност: тие се распоредени точно таму каде што насоките немаат јасна врска со работно место по дипломирањето. Мехатрониката се пополнува, општото инженерство не. Студентите ја читаат пазарната состојба подобро отколку што сакаме да признаеме.

Тоа што регионалните универзитети објавуваат втор уписен рок со илјада и пол слободни места не е вест за еден септемвриски ден. Тоа е показател кој се повторува секоја година, а образовните политики го третираат како логистичко прашање наместо како прашање за иднината на цели градови.